Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Ο φόβος της αρχής.

του Δημήτρη Βέρρου.

 

Βράδυ. 

Τα παράθυρα είναι κλειστά. Από κάπου μακριά ακούω τα περαστικά αμάξια καθώς τρέχουν στους δρόμους. Κουβαλάνε ανθρώπους που τρέχουν να συνεχίσουν τις ζωές τους. Ίσως κάποιος τους περιμένει στο σπίτι, ίσως όχι. Ξαπλώνω στο κρεβάτι και καπνίζω. Παρακολουθώ τον σκούρο καπνό να ανεβαίνει χορεύοντας στο ταβάνι και έπειτα να διαλύεται. Τόσο σύντομη η ζωή του. Δεν είναι κρίμα; Καίγεται, πετάει και έπειτα χάνεται και νομίζει κανείς πως δεν υπήρχε ποτέ στην πραγματικότητα. Κι εγώ ξαπλώνω στο κρεβάτι. Το σώμα μου αγγίζει τα κουρελιασμένα σεντόνια. Δεν έχω διάθεση να σηκωθώ. Είναι η ασφαλής ζώνη μου και φοβάμαι να φύγω έξω από την ασφάλειά της.

    Με φοβίζει η αρχή των πραγμάτων. Με φοβίζει γιατί δεν ξέρεις πως θα συνεχίσουν. Είναι σαν την κούνια που κάναμε μικροί στην παιδική χαρά. Υπάρχει ένα σημείο, εκεί που είσαι πολύ ψηλά, που ο χρόνος μοιάζει να παγώνει και δεν ξέρεις αν θα ξαναπατήσεις στη γη ή θα φύγεις από την κούνια και θα σπάσεις το κεφάλι σου. Είναι τρομακτικό αλλά συνάμα υπέροχο. Δεν σε νοιάζει τι θα γίνει, θέλεις απλά να το ζήσεις. Αυτό συμβαίνει και με την αρχή. Ξεκινάς χαρούμενος χωρίς να έχεις κάτι στο μυαλό σου από το να ζήσεις την στιγμή και ορκίζεσαι πως αυτό ακριβώς θα κάνεις. Στην συνέχεια όμως κάτι χαλάει και η αρχή γίνεται τέλος πριν το καταλάβεις. Κι εσύ καταλήγεις πίσω στην ασφάλεια της  ζώνης σου και τώρα ορκίζεσαι πως δεν θα το ξανακάνεις αυτό. Δεν θα επιτρέψεις τον εαυτό σου να ματώσει ξανά. Είναι προτιμότερο να είσαι στην ασφαλή ζώνη σου και να μην επιτρέπεις κανέναν άλλο να μπει μέσα της παρά να σπας σε χίλια κομμάτια κάθε φορά που βγαίνεις από αυτή.

    Κι εγώ ξαπλώνω στο κρεβάτι. Το τσιγάρο έχει τελειώσει. Έχει μείνει πίσω μόνο η πικρή μυρωδιά του σαν υπόνοια ότι μπορεί κάποτε να υπήρχε. Τα αμάξια έχουν σταματήσει να ακούγονται. Ίσως έφτασαν σε αυτούς που τους περίμεναν στο σπίτι. Κοιτάω γύρω μου. Δεν ξέρω τι ώρα είναι. Ο χρόνος είναι σχετικός λένε και ίσως να το πιστεύω αυτό. Πολλές φορές σκέφτομαι πως έχω κατάθλιψη. Αλλά και πάλι η κατάθλιψη είναι ένα φαινόμενο που δημιούργησε η κοινωνία για να δίνει έναν τίτλο στην αδράνεια. Ίσως μου αρέσει περισσότερο έτσι. Ξέρω ότι αργά ή γρήγορα θα κληθώ να βγω ξανά από την ασφαλή ζώνη μου. Θα συρθώ έξω από το κρεβάτι και το σπίτι μου και θα δοκιμάσω τον κόσμο ξανά. Ίσως φάω τα μούτρα μου, ίσως πάλι και όχι. Ίσως αυτή την φορά είναι διαφορετικά.

 Βέβαια, κάθε φορά λέω το ίδιο.

verros

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s