Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

End of an Era

Αγαπημένοι μου και αγαπημένες μου,

Όλα στη ζωή είναι ένας κύκλος. Ένας κύκλος με χάντρες. Κάποτε πολύχρωμες, κάποτε μαύρες – άσπρες- γκρι. Έρχεται όμως κάποια στιγμή, να βάλεις τη τελευταία χάντρα και να φορέσεις αυτό το βραχιόλι που εσύ έφτιαξες, ως ανάμνηση. Σίγουρα γλυκόπικρη, αλλά καθώς εσύ το φοράς, είναι στο χέρι σου να κρατήσεις μόνο τις γλυκές αναμνήσεις, αυτές που σε κάνουν να χαμογελάς. Να τα θυμάσαι και να χαίρεσαι.

Σκέφτομαι, «Όλα τα καλά, φτάνουν κάποτε στο τέλος τους».

Κλισέ, ξέρω. Μεγάλο κιόλας, αλλά σοφό. Παρ’όλο που σαν στήλη 2 χρόνια τώρα προσπάθησα να πολεμήσω, να τα καταρρίψω, να τα εξαφανίσω, σε αυτή τη περίπτωση δεν υπάρχει κάτι που να ταιριάζει περισσότερο.

Για ποιο πράγμα μιλώ; Για το τέλος ενός κύκλου ζωής. Μπορείς να μεταφράσεις αυτόν τον κύκλο όπως εσύ θέλεις, όπως εσένα σου ταιριάζει. Το τέλος της φοιτητικής ζωής; Μπορεί. Το τέλος κάποιου άλλου κύκλου σπουδών; Πιθανόν. Το τέλος μίας σχέσης; Επίσης πιθανό. Όμως με αυτό το τέλος έρχεται και η αρχή ενός άλλου κύκλου. Ίσως ενός κύκλου υποχρεώσεων, ευθυνών αλλά και κενών σελίδων για να γράψεις ιστορία αλλά και νέων κύκλων, ανοιχτών, για να φτιάξεις -πολύχρωμα- βραχιόλια. Η ζωή είναι πολλοί κύκλοι, πολλά βραχιόλια με πολλές χάντρες. Η ζωή είναι στa χέριa μας. 

Για εμένα με αυτό το κείμενο κλείνουν πολλοί κύκλοι μαζί. Κλείνει ο κύκλος της φοιτήτριας, ο κύκλος τεσσάρων χρόνων. Τεσσάρων χρόνων που έψαχνα τρόπους να αγαπήσω αυτό που κάνω. Και ίσως τελικά να το κατάφερα, το αγάπησα, το «πόνεσα» με τον δικό μου τρόπο. Με αυτό το κείμενο χαιρετώ αυτή μου την ιδιότητα, αλλά και το «παιδί» μου, όπως πάντα έλεγα. Και καλωσορίζω, κάτι καινούριο.

Αποχαιρετώ το παιδί μου, καθώς το παιδί μου (και το παιδί μέσα μου που έγραφε όλα αυτά) μεγάλωσε και κλείνει το δικό του κύκλο. Με αυτό το κείμενο, κλείνει ο κύκλος της Ψυχε-δέλη-ας, μίας στήλης που στήσαμε μαζί, τούβλο – τούβλο. Εγώ και συ, και εσείς μαζί. Ήταν μία στήλη ομαδοσυνεργατική, μία στήλη που χωρίς εσάς, δε θα υπήρχε σήμερα.  Μία στήλη που μέσω της, μοιράστηκα όλες μου τις σκέψεις. Πολλές φορές μοιραστήκατε με αφορμή τη πένα της Ψυχε-δέλη-ας, και τις δικές σας σκέψεις. Μοιραστήκαμε στιγμές και αναμνήσεις, προβληματισμούς, σχόλια. Μαλώσαμε, διαφωνήσαμε αλλά και συμφωνήσαμε. Έφτασε όμως  η στιγμή ο κύκλος της να κλείσει.

Κλείνει λοιπόν μία μεγάλη εποχή για εμένα και ανοίγει μία ακόμη μεγαλύτερη. Φοράω λοιπόν το βραχιόλι με τις κατακόκκινες χάντρες της Ψυχε-δέλη-ας, σας χαιρετώ και ανανεώνω το ραντεβού μας, κάτω από νέα «στέγη» και… όνομα.

ολόδική σας,

Ψυχε-δέλη-α.

delipalta_e
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s