Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

[τικ τακ]

Της Δήμητρας Βαρβούτη

Τα πάντα γύρω μου είναι ρολόγια. Το σώμα μου, το φανάρι, το ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων μου,  το ποτάμι, η καμπάνα της εκκλησίας, το τσιγάρο που αργοσβήνει στο κράσπεδο. Κάθε μεταβολή που συμβαίνει γύρω μου και μέσα μου υποδηλώνει ότι έχει περάσει χρόνος. Δεν υπάρχει άμεσος τρόπος μέτρησης του χρόνου, επειδή ο χρόνος δεν υπάρχει στ’ αλήθεια. Το μόνο που υπάρχει είναι η μεταβολή. Μια συνεχόμενη, αέναη μεταβολή. Ό,τι δεν μεταβάλλεται· πεθαίνει. Παγώνει στον χρόνο, άρα σταματά να υπάρχει.

Κι έχω έναν διαρκή φόβο. Ζω στο παρόν, ή μήπως έχω ξεμείνει στο παρελθόν; Τι κι αν ζω στο μέλλον, σε ένα μετέωρο όνειρο; Πώς είναι δυνατόν να ζούμε στο παρόν, όταν αυτό διαρκεί τόσο λίγο; Περίεργο που είναι το παρόν. Νιώθω ότι δεν υπάρχει, ότι είναι μόνο μία ενδιάμεση κατάσταση που αμφιταλαντεύεται μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Διαρκεί τόσο λίγο που του δίνουμε ελάχιστη σημασία και, συνήθως, ζούμε στο πριν ή το μετά. Το τώρα είναι σχετικό και κάθε δευτερόλεπτο αλλάζει.

Όλα είναι παροδικά και μόνιμα ταυτόχρονα. Οι έννοιες περί χρόνου, διάρκειας, στιγμής είναι τόσο συγκεχυμένες στο κεφάλι μου. Όλα ισορροπούν τόσο όμορφα, κι όλα είναι έτοιμα να καταρρεύσουν. [όλα στραβά γινήκανε και όλα είναι ωραία]

Ο χρόνος για κάθε άνθρωπο ξεκινά όταν γεννιέται και τελειώνει όταν πεθαίνει· είναι πεπερασμένος. Αλλά, γνωρίζουμε ότι ο χρόνος είναι άπειρος, εκτείνεται τόσο πίσω όσο και μπροστά. Τι ισχύει τελικά; Δεν ξέρω αν μπορώ ή – ακόμα χειρότερα – αν θέλω να αποφασίσω ποια είναι η σύσταση του χρόνου. Αν είναι καλό που διαρκεί τόσο λίγο για μένα, αν είναι προς όφελός μου που όλα είναι προσωρινά· και η δυστυχία και η χαρά.

Πάντα πίστευα ότι το να αρνείται κανείς να αποφασίσει είναι αδράνεια· τι κι αν είναι ελευθερία; Μάλλον θα’ ναι μια παρηγοριά, ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο, σαν να σου λένε: «έχεις χρόνο να αποφασίσεις». Έχεις; [τικ τακ] Ήρθε η στιγμή [τικ], αποφάσισες; [τακ] Τι σημαίνει ο χρόνος για σένα; Βιάσου! Δεν θα προλάβεις! [τικ τακ]

φτάνει

τώρα ο χρόνος δεν υπάρχει πια

μάζεψα κουράγιο και τον πέταξα

είναι παρελθόν

ωπ!

μάλλον δεν υπάρχει

ούτε παρελθόν

πια

ούτε μέλλον

δεν είναι όμορφο

ένα χέρι

χωρίς ρολόι;

η χειροπέδα του συνεπούς

[ησυχία]

τικ τακ

τικ

τακ

varvouti
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s