Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

*νέες σχολικές ιστορίες

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #61

Έχω γράψει για τα σχολεία και για τα πράγματα που έμαθα στα σχολεία; Για τις μικρές ιστορίες της κασετίνας, την απόγνωση του Σεπτέμβρη ανακατεμένη με την πιο γνήσια χαρά, τα ματωμένα γόνατα, τις φίλες, τους φίλους; Τις δασκάλες που γυρνάνε σπίτι και πρέπει να τινάξουν την κιμωλιόσκονη από τα μαλλιά τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους εκεί που δεν είναι δασκάλες; Τους δασκάλους που όλοι τους φοβούνται επειδή «είναι οι δάσκαλοι της έκτης», αλλά η ψυχή τους είναι απαλή και αγαπούν τις κιθάρες, τα αβοκάντο και τα χρώματα;

Ίσως να μην έχω γράψει τίποτα από όλα αυτά τώρα που το ξανασκέφτομαι. Ίσως όλα αυτά να βρίσκονται στις ατελείωτες λίστες των ημερολογίων της εκδοχής του εαυτού μου που είναι μαθητευόμενος μάγος. Ή σε μικρά χαρτάκια στις τσέπες των ρούχων που ονομάζω δασκαλίστικα. Δεν χρειάζεται να τα γράψω, γιατί καμιά φορά όταν κοιμάμαι, ονειρεύομαι πως είμαι πάλι στο δημοτικό και ξυπνάω χαμογελαστή. Τυλιγμένη ακόμα στο πάπλωμα απομνημονεύω το ωρολόγιο πρόγραμμα που πάντα πάει σαν ποίημα «γλώσσα-γλώσσα-μαθηματικά…» και βάζω με το μυαλό μου τα τετράδιά μου στη σειρά. Είμαι χαρούμενη γιατί εκεί πάντα θέλω να επιστρέφω. Γιατί αν και αγουροξυπνημένη, είμαι λίγος φλώρος. Και γιατί έμαθα πως οι πιο όμορφες αγάπες ανθούν και λουλουδίζουν στα μωσαϊκά των δημοτικών σχολείων.

Είναι αγάπες που χρειάζονται αρμόνιο και εθνικές γιορτές, σκανταλιές και τσάντες με ροδάκια, ανταλλαγές αυτοκόλλητων και αδικίες, χουχούλιασμα στα καλοριφέρ του διαδρόμου και ένα κρυφό μέρος μόνο για μεγάλους που λέγεται καπνιστήριο.

Τις προηγούμενες μέρες βρέθηκα σε ένα σχολείο που από μέσα είναι πιο μεγάλο από όσο φαίνεται. Που οι τοίχοι του είναι άδειοι και οι διάδρομοι καταπίνουν τα παιδιά: τα κάνουν να μοιάζουν μικροσκοπικά. Τα αντικείμενα είναι πιο σημαντικά από τις ιδέες, η προσευχή το πρωί χρειάζεται ηθικό δίδαγμα από το μικρόφωνο. Το ποιηματάκι του προγράμματος μετατρέπεται σε νανούρισμα και εικόνα άχρωμη που προβάλλεται σε έναν προτζέκτορα. Μια οθόνη υποκαθιστά το τρυφερό μέταλλο της φωνής και η ρομαντική κυρία πνίγεται. Πνίγεται γιατί η κασετίνα, τα ματωμένα γόνατα και τα αυτοκόλλητα ξαφνικά δεν είναι αρκετά. Η γραμματική των ανθρώπων χάνεται σε κουτάκια και οι μουσικές υφές της κιμωλίας αποχρωματίζονται από τον ήχο του μαρκαδόρου που σχηματίζει λέξεις γλιτσερές στον λευκό πίνακα.

Διαπιστώνω πως δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Μόνο κρυψώνες και μυστικά κόλπα. Το σχολείο μας προετοιμάζει για την ανουσιότητα. Και ίσως έτσι πρέπει να γίνεται κιόλας, αφού η ζωή είναι γεμάτη ανουσιότητες. Αριθμούς σελίδων, ουρές, απογοητεύσεις, θητείες στον στρατό και δυσμενείς μεταθέσεις, χωράφια και πεσμένα δέντρα, αποφάσεις που τελικά δεν επηρεάζουν κανέναν. Τηλεοράσεις, κεράκια γενεθλίων-ερωτηματικά σαν χαμένο χρόνο, τηλεφωνήματα που δεν κάνουμε, συναισθήματα σε δοκιμαστικούς σωλήνες.

Ας πει κάποιος στις μάγισσες δασκάλες και στους νεραϊδένιους δασκάλους πως δεν χρειάζεται. Πως χάνουν τον χρόνο τους με όλα αυτά και μπορούν να φύγουν τώρα για να προλάβουν τη λαϊκή της Τρίτης. Τζάμπα προσπαθούν για την αισθητική, γιατί πάντα κάποιος άλλος ξέρει. Πως χωρίς λόγο αποθηκεύουν τη φωνή τους σε γυάλινα μικροσκοπικά μπουκαλάκια περασμένα στον λαιμό τους. Μπορούν, αλήθεια, να τα παρατήσουν.

Όμως αυτοί ξέρουν. Ξέρουν και δεν κουνιούνται από τη θέση τους. Ξέρουν καλά πως στα σχολεία της ανουσιότητας υπάρχει χώρος. Χώρος και χρόνος για μια αγάπη σαν αυτή του Α. και της Α.

konstantinou sgourou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s