Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Αλήθεια, τι φοβάσαι;

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Κοιτάει με τα καστανά, ελάχιστα σχιστά, μάτια του στο κενό.
Δεν ξέρω τι σκέφτεται. Και δεν τον ρωτάω. Δεν με νοιάζει αυτό που θα ακούσω.
Ανοίγει το βιβλίο του επιδεικτικά μπροστά μου.
«Υποθέτω ότι οι άνθρωποι αρέσκονται να διαβάζουν για τα πράγματα που λαχταρούν περισσότερο αλλά βιώνουν λιγότερο».
Μόνο αυτό είπε.
Και πάλι δεν ρώτησα τίποτα.
«Εγώ διαβάζω γι αυτά που φοβάμαι. Μπορώ να διαβάσω κάτι για σένα;» είπε.
Κι άλλαξα πορεία στο βλέμμα μου.

[Αυτό που δεν ήξερε είναι ότι εγώ, περισσότερο από τον οποιοδήποτε, φοβάμαι το άγνωστο.
Αν υπήρχε ένα βιβλίο που αποκάλυπτε το μέλλον μας θα το αγόραζα και θα το «κατάπινα».
Θα ήταν η μεγαλύτερή μου λαχτάρα να φτάσω στην τελευταία σελίδα.
Θέλω να είμαι προετοιμασμένη για το οτιδήποτε, να προγραμματίζω τις κινήσεις μου και να μην με πιάνουν εξ απροόπτου. Σιχαίνομαι τις ξαφνικές αλλαγές και τις εκπλήξεις αλλά κυρίως εκείνο το άγχος και το σφίξιμο στο στομάχι για κάτι εκτός πλάνου.]

Έρχεται κοντά μου, με βάζει απέναντι του και αρχίζει να μου εξηγεί…
«Βλέπεις ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να φοβάται το άγνωστο και πάντα υπήρχε η βαθιά επιθυμία του να το προβλέπει ή έστω να προσπαθεί να το εξηγήσει. Αν δεν είχε κάτι να φοβάται δεν θα τον διαχώριζε τίποτα από το Θεό. Γιατί η έλλειψη φόβου είναι που κάνει το Θεό πιο ισχυρό από τον άνθρωπο. Ξέρεις κάποιον που να μην φοβάται;»
Απάντησα ένα γρήγορο «ναι», δεν το πολυσκέφτηκα.
Μου χαμογέλασε ελαφρά και με πήρε αγκαλιά.

«Όλοι φοβούνται το άγνωστο. Μα είναι κάτι που δεν είναι στο χέρι σου, σε κάνει να νιώθεις αδύναμος και μικρός. Και όντως είσαι εδώ που τα λέμε, αν μιλάμε για μεγέθη. Αλλά αυτό είναι εντάξει. Το θέμα είναι να μεγαλώνεις το μέσα σου κάθε μέρα και από τόσο. Μόνο τότε θα φτάσεις να γίνεις μεγαλύτερος από το άγνωστο. Και όσο εσύ θα μεγαλώνεις ο φόβος θα χάνεται και θα γίνεται προσμονή και ανυπομονησία. Θα περιμένεις με αγωνία το «επόμενο» άγνωστο και θα το βλέπεις σαν πρόκληση.»

Τα έκανε να ακούγονται τόσο εύκολα και όμορφα.
Ίσως αυτός να είχε μεγαλώσει το μέσα του και να μην φοβόταν το άγνωστο πια.
Τον ζήλεψα.

-Θα μου μάθεις πώς να μεγαλώσω;
-Ο καθένας μεγαλώνει μόνος του. Με το δικό του τρόπο. Χωρίς μυστικές συνταγές, οδηγίες και γιατροσόφια.
-Κι αν το άγνωστο το δικό μου είναι κάτι σκοτεινό και ο φόβος γίνει ακόμα μεγαλύτερος και εγώ ακόμα μικρότερη;
-Όσο κάνεις όνειρα είσαι αισιόδοξος και όσο είσαι αισιόδοξος κάνεις όνειρα. Μόνο αυτό χρειάζεται να έχεις για το δρόμο.

Έκλεισε το φως του δωματίου και άφησε το φόβο να χυθεί μέσα σε 20 τετραγωνικά μέτρα.
Και είμαι σίγουρη ότι τότε δεν φοβήθηκα.

*Κάποτε είχα ακούσει το εξής: Όταν χαμογελάει ο άνθρωπος νικάει τον θεό γιατί ο θεός θα είχε πεθάνει εδώ που ζούμε.
Τώρα καταλαβαίνω.

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s