Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Phobophobia*

[ή  «όλο κάνω πίσω, να μην νιώσω φόβο»]

S04E03

Του Αχιλλέα Μζ.

Θα σου αφηγηθώ μια ιστορία:

Υπήρξε ένα παιδί. Από μικρό ήταν μπλεγμένο σε ένα κυνηγητό με τον φόβο. Φοβόταν αρχικά το σκοτάδι, το να μείνει μακριά από τους γονείς του ή το να συναναστρέφεται με αγνώστους. Μεγαλώνοντας κοιτούσε κάτω από το κρεβάτι και φοβόταν τα τέρατα. Αργότερα τα έβαλε με τον θάνατο, την μοναξιά και άλλες έννοιες, που γνώριζε μόνο ως λέξεις. Οι φόβοι όσο περνούσαν τα χρόνια κυρίως μεγάλωναν, λίγοι από αυτούς καθώς ανέπτυσσε την λογική του εξαλείφονταν, μα άλλοι αναδιπλώνονταν μέσα του και τυλίγονταν γύρω του, προκαλώντας του αδυναμία.

Το παιδί αυτό είσαι εσύ. Και όλοι εκείνοι είναι οι φόβοι σου. Εξελίσσονται μαζί σου, αλλάζοντας μορφή. Αργά ή γρήγορα διαπίστωσες πως τέρατα δεν υπάρχουν, ίσως συμβιβάστηκες με την μοναξιά και κατανόησες πως ο θάνατος είναι αναπόφευκτος. Το σκοτάδι κάποτε ξεκίνησε μάλλον στιγμές στιγμές να σου αρέσει. Ο φόβος από την άλλη πάντα παραμονεύει.

Ενηλικιώθηκε και ωρίμασε μαζί σου. Δεν φοβάσαι πράγματα ή καταστάσεις, αλλά το ίδιο το συναίσθημα του φόβου.

Ονομάζεται *φοβοφοβία. Δυσκολεύομαι να προφέρω την λέξη, μα κυρίως δυσκολεύομαι να την αντιμετωπίσω. Γιατί όσες φορές και αν αποφασίσω να κάνω κάτι, να ρισκάρω, να έρθω απέναντι από ό,τι με τρομάζει, τόσες θα υπάρξει κάτι να με σταματήσει. Μου πήρε καιρό να καταλάβω τι ακριβώς είναι…

Διαπίστωσα πως πλέον δεν φοβάμαι ένα σκυλί από μόνο το, ή τα φώτα που σβήσουν. Σβήνω ο ίδιος τα φώτα ή πλησιάζω σκυλιά που φαίνονται άγρια, αρκετά συχνά. Δεν με φοβίζει το ύψος, γιατί σίγουρα απολαμβάνω τις ταράτσες. Τι με εμποδίζει όμως από το να ανέβω λιγάκι πιο ψηλά;

Με φοβίζει το ίδιο το επακόλουθο συναίσθημα. Ο φόβος που στρέφεται στον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό-αναφέρεται και μπορεί πραγματικά να με λυγίσει, να με παραλύσει και να με κάνει να αποφεύγω κάθε τι. Δεν φοβάμαι την απόρριψη, το άγνωστο ή τους κλειστούς χώρους, αλλά το να μην φοβηθώ καθώς θα ζήσω την αντίστοιχη κατάσταση.

Δημιουργείται μια διελκυστίνδα και ανακαλώ στιγμές όπου βγήκε μπροστά η θέλησή μου να κάνω κάτι, ισοπεδώνοντας τον όποιο φράχτη προσπαθούσε να σηκώσει η φοβία του φόβου. Όταν επιθυμείς να κάνεις κάτι, στον δρόμο για το οποίο συναντάς εμπόδια και τα αποδομείς, τελικά η απόλαυση που παίρνεις από την πράξη σου είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Μήπως ο φόβος είναι αποτέλεσμα ενός μηχανισμού μας, ένα συναίσθημα που οι ίδιοι δημιουργούμε, για να λέμε πως όταν τελικά κάναμε κάτι, σταθήκαμε δυνατοί; Μήπως είναι ο τρόπος μας, να διακρίνουμε τα όρια μας;

Σχετικά πάντως με τον συγκεκριμένο φόβο – αυτόν του φόβου, είναι σίγουρα αυτό που οι αρχαίοι θα έλεγαν «αδεές δέος». Είναι πραγματικά κρίμα, κάθε φορά που τελικά μας νικά και δεν τον νικάμε. Δριμύ κατηγορώ: Εμένα και εσένα και κάθε άλλον. Φοβόμαστε κάτι επειδή σίγουρα δεν το γνωρίζουμε. Κάνω λοιπόν πλέον χειραψία σε κάθε πρόκληση και τελικά ρισκάρω. Γιατί κουράστηκα να λακίζουμε – παραδόξως – μπροστά σε κάτι που μόνοι μας δημιουργούμε. Και ίσως τελικά μπορούμε να το ελέγξουμε.

Mouzou3
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s