Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Σχολικός *Εκφοβισμός.

Της Έλενας Δελήπαλτα,

Τι φοβίζει τόσο τα παιδιά και δε θέλουν να πάνε σχολείο; Ποιος ή τι φταίει; Μήπως φταίνε όλοι; Μήπως δε φταίνε τα παιδιά; Μήπως φταίει το ίδιο το σχολείο; Μήπως και οι εκπαιδευτικοί; Μήπως και οι πάντα απενοχοποιημένοι γονείς;

~Και ναι, δε θα σας μιλήσω για τη καραμέλα όλων, εν ονόματι «bullying».~

Το σχολείο ως χώρος και όρος, δημιουργεί στα παιδιά φόβο και απέχθεια. Πως είναι δυνατόν, σκέφτομαι, να φοβούνται τα παιδιά να πάνε σχολείο, την ίδια στιγμή που εγώ θυμάμαι αυτά τα χρόνια με χαρά και νοσταλγία;! Η απάντησή μου ήταν πιο κοντά από ό, τι νόμιζα.

Τα σχολεία δεν είναι πλέον κέντρα χαράς και ξεγνοιασιάς όπως τα θυμόμουν κάποτε. -Ίσως εγώ βέβαια, να ήμουν η τυχερή ανάμεσα στους πολλούς άτυχους-. Τα σχολεία είναι φυλακές της παιδικότητας, μηχανές αναπαραγωγής της παθητικής γνώσης και η αποθέωση της αριστείας και του αλάνθαστου. Διότι ο αλάνθαστος δάσκαλος «παράγει» αλάνθαστους μαθητές. Σωστά;

Καθόλου όμως. Το άκρως αντίθετο.

Ο αλάνθαστος δάσκαλος, ή η «αυθεντία» όπως τον αναφέρει η βιβλιογραφία, δεν υπάρχει πουθενά, παρά μόνο στα χαρτιά (στα βιβλία καλέ!). Αυτού του είδους οι δάσκαλοι, δημιουργούν στα παιδιά τους την αίσθηση ότι το λάθος είναι κάτι πάρα πολύ κακό, κάτι το οποίο δε θα έπρεπε να υπάρχει (τζιζ κακά!) και ότι αν κάνεις λάθη είσαι ο πιο τιποτένιος των τιποτένιων.

Κάπου εδώ θα παραθέσω και το εξής τρομακτικό παράδειγμα:

th

Η πιο αγχωμένη μαθήτρια δημοτικού που έχω συναντήσει στη ζωή μου ολάκερη, κλήθηκε να ζωγραφίσει ομαδικά κάτι, καταλήγοντας στο τέλος να μαλώνει με την ομάδα της, καθώς το αποτέλεσμα δε την ικανοποιούσε. Όταν τη ρώτησα τον λόγο του πανικού που παρακολούθησα να εξελίσσεται σε τρίτο παγκόσμιο, σε συνδυασμό με «Λάμψη» και «Καλημέρα Ζωή» μαζί, είπε: «κυρία, δε θέλω να μου βάλετε κακό βαθμό επειδή η ζωγραφιά μας δεν είναι καλή».

Βαθμό, σε ζωγραφιά.

ΠΆΜΕ ΚΑΛΆ ΩΡΈ ΣΎΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΌΦΙΣΣΕΣ?

Η μαθήτρια αυτή που λέτε, δεν έφταιγε σε τίποτα. Κάποιος δάσκαλος, κάπου στα 5 χρόνια της στο δημοτικό σχολείο, την κατέστρεψε για όλη της τη ζωή. Ή και το ίδιο το οικογενειακό της περιβάλλον, διότι αρκετά απενοχοποιήσαμε τους γονείς. Γιατί? Γιατί όλη της τη ζωή θα κυνηγάει μια αφηρημένη έννοια, την αριστεία, καθώς της μάθανε ότι αυτός είναι ο ύψιστος σκοπός της κατά τη σχολικη της πορεία, με αποθέωση τον υπέροχο αυτό θεσμό των πανελλήνιων εξετάσεων.

Σκοπός κάθε δασκάλου λοιπόν, δε θα έπρεπε να είναι η δημιουργία αρίστων μαθητών, μαθητών φοβισμένων να πουν ελεύθερα το τι σκέφτονται, γιατί μπορεί να είναι λάθος. –Ποιος ορίζει το λάθος και ποιος το σωστό στο κάτω-κάτω-. Σκοπός θα πρέπει να είναι η δραστηριοποίηση των (εσωτερικών) κινήτρων μάθησης των παιδιών.

jean-bryant-quote-the-fear-of-being-wrong-is-the-prime-inhibitor-of

Δραστηριοποίηση και όχι ενεργοποίηση, καθώς όλα τα παιδιά έχουν κίνητρα μάθησης, απλά είναι στο χέρι του ικανού δασκάλου, όχι μόνο να τα  δραστηριοποιήσει, αλλά να δραστηριοποίησει και τα σωστά. Τα εσωτερικά κίνητρα μάθησης είναι εκείνα που δημιουργούν τη θέληση για τη μάθηση. Τη μάθηση για τη μάθηση όμως, όχι τη μάθηση για την απόκτηση του υψηλότερου βαθμού στη κλίμακα αξιολόγησης. Αυτά ακριβώς είναι και τα κίνητρα που θέλουμε να έχουν οι μαθητές μας, καθώς έτσι προτρέπονται να μάθουν, να αναζητήσουν, να κάνουν λάθη να μάθουν.

Το λάθος σε καμία περίπτωση δε πρέπει να «δαιμονοποιείται». Το λάθος πρέπει να χρησιμοποιείται ως βάση, ως μπούσουλας, για τη μετέπειτα διδασκαλία μας. Η διδασκαλία μας δε χτίζεται, ούτε οργανώνεται με βάση τα σχολικά εγχειρίδια. Οργανώνεται με βάση τις ανάγκες της τάξης μας και των μαθητών μας, για τον κάθε ένα ατομικά. Πρέπει να δείξουμε στα παιδιά μας ότι από τα λάθη μας μαθαίνουμε και ότι μέσω αυτών γινόμαστε καλύτεροι. Είναι ένα μάθημα που θα τους χρειαστεί τόσο στη σχολική, όσο και στη μετέπειτα ζωή τους.

Πρέπει να φύγει από την εκπαίδευση επιτέλους η αριστεία, καθώς αυτή φοβίζει τα παιδιά μας να πάνε παραπέρα, τα φοβίζει να μάθουν και να εκφραστούν όπως πρέπει. Η αριστεία αναπαράγει τον ανταγωνισμό, την έχθρα, την αίσθηση του «survival of the fittest». Κυρίως αυτή η αίσθηση αναπαράγεται από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, που περνούν στα παιδιά αυτό τον «Φόβο» για το λάθος, αποθαρρύνοντας τα με μία τους μόνο έκφραση και απάντηση σε οποιαδήποτε λάθος απάντηση.

Συνέλθετε.

deligoeseducational
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s