Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Ο φόβος ως βουνό

της Θεοδώρας Απότα

Αν αψηφούσα κάθε κίνδυνο θα πηδούσα από τη μία ταράτσα στην άλλη, θα έκανα καταδύσεις, θα χόρευα νοητά στο ρυθμό των ήχων του μαγνητικού τομογράφου και… θα έλεγα ό,τι πραγματικά σκεφτόμουν. Κάπου εδώ αναρωτιέμαι τι είναι πιο θλιβερό: να μη μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σου μες τη θάλασσα ή να χαμογελάς προσποιητά αντί να βρίσεις; Το σίγουρο είναι ότι και τα δύο τσούζουν.

Αν κάτσω και καταγράψω τι φοβάμαι, θα τρομάξω. Στις ταινίες ξυπνάνε ένα πρωί και ληστεύουν τράπεζες, ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα με ένα σακίδιο, κρέμονται από κτίρια και τα βγάζουν πέρα, μια χαρά. Στη πραγματικότητα, ταλαντούχοι και μη ηθοποιοί, στέκονται ανάμεσα σε πελώρια χαρτονένια κουτιά, ανεβαίνουν σε σταματημένα αεροσκάφη και κάνουν διάλειμμα για τσιγάρο όταν περνάει η ώρα και δεν αποδίδουν στο έπακρο.

Αν κι αυτοί προσποιούνται ότι δεν φοβούνται, τότε ποιοι δεν φοβούνται πραγματικά;

Αν ο οποιοσδήποτε φόβος ισοδυναμεί με ένα μεγάλο βουνό σε νυχτερινό τοπίο, δεν το βιώνουμε όλοι το ίδιο. Άλλοι φοβούνται το σκοτάδι του, άλλοι τους λύκους, άλλοι τα μονοπάτια και άλλοι τα… έντομα επάνω στα φύλλα των δέντρων. Ο φόβος είναι κοινός, το τί τον προκαλεί διαφέρει.

Αν ήμασταν στις παρυφές του βουνού, θα το διασχίζαμε ή θα κάναμε όπισθεν;

Δεν ζούμε σε ταινία… αλλά η θέα από την κορυφή του, υποθέτω πως είναι ανεπανάληπτη! Όπως και το αίσθημα του να ξεπερνά κανείς το φόβο του.

apota
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s