Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

*μισοξύπνια

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #62

Όταν έρχεται το πρωί -μισοξύπνια- κοιτάω μια πρώτη φορά το κινητό μου, για να ελέγξω την ώρα και να σιγουρευτώ για την αναβολή του ξυπνητηριού. Αφού έχω αλλάξει πλευρό και έχω κοιμηθεί αυτά τα πολύτιμα δέκα λεπτά, το παίρνω απόφαση. Ξανακοιτάω το κινητό μου: τώρα ανοίγοντας τις εφαρμογές και χαζεύοντας τα νέα των ανθρώπων. Άλλα δέκα λεπτά. Χαζοχουζουρεύοντας και κυνηγώντας τις ακτίνες του ήλιου που πια βάφουν το πάπλωμα.

Μια τέτοια στιγμή βρήκα τυχαία τη φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω. Είχα ήδη στείλει με το δάχτυλο την οθόνη πιο κάτω, όταν συνειδητοποίησα πόσο μου άρεσε, οπότε έπρεπε να επιστρέψω για να την ξαναδώ. Την αποθήκευσα και διάβασα τη λεζάντα. Είναι η Γκέρντα Τάρο φωτογραφημένη κάπου ανάμεσα στο ’35 και το ’37 από τον Ρόμπερτ Κάπα. Μισοξύπνια, με τις πιτζάμες να καμουφλάρονται μέσα στα σκεπάσματα. Ψάχνω ένα μάτι, λίγα δάχτυλα, τη χωρίστρα των μαλλιών.

Κάποιες μέρες πριν είχα συναντήσει πάλι μια αναφορά στο ζευγάρι. Μέχρι τότε ήξερα μόνο τη δουλειά του Ρόμπερτ Κάπα, πώς φωτογράφιζε τους πολέμους και τους διάσημους της εποχής του, πώς πέθανε στο Βιετνάμ. Οι δυο τους έμοιαζαν πολύ ταιριαστοί και χαρούμενοι σε ένα καφέ -στο Παρίσι, υποθέτω. Χαμογελούν και κοιτιούνται πλαισιωμένοι από λαμπερά ποτήρια κρασιού. Μια φωτεινή παραφωνία στις εικόνες του πολέμου. «Εικόνες που για να είναι καλές πρέπει να βγουν από πολύ κοντά.» Τέλος, όταν προχτές είδα μια ταινία για τους σύγχρονους πολεμικούς ανταποκριτές στη Συρία, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν εκείνη η παριζιάνικη εικόνα, αλλά και πως στην αποθήκη του μυαλού μου οι εικόνες μαχών και πολέμου έχουν μια ασπρόμαυρη υφή και θυμίζουν φωτογραφίες του Ρόμπερτ Κάπα. Αποφάσισα, λοιπόν, να ψάξω λίγο την ιστορία τους.

Η Γκέρντα Τάρο, γεννημένη το 1910, ήταν Πολωνοεβραία που αντιστάθηκε στο ναζιστικό καθεστώς. Το πραγματικό της όνομα είναι Gerta Pohorylle. Το ’34 δραπετεύει από τη Γερμανία και μετακομίζει στο Παρίσι. Εκεί γνωρίζει τον Ούγγρο φωτογράφο Endre Friedmann και αρχίζει να δουλεύει μαζί του. Φαντάζομαι πως τον αγάπησε και την αγάπησε, αν κρίνω από τον τρόπο που ο ένας κοιτάει τον άλλον στις κοινές τους φωτογραφίες, αλλά και τον φακό όταν αλληλοφωτογραφίζονται. Μαζί αποφασίζουν να δημιουργήσουν το κοινό καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Robert Capa, με το οποίο υπογράφουν τη δουλειά τους. Θέλουν ένα όνομα διεθνές και σταθερό σε μια Ευρώπη που καταρρέει στη ρευστότητα, τον εθνικισμό και τη βία. Φεύγουν για την Ισπανία, ώστε να καλύψουν τον ισπανικό εμφύλιο. Εκεί συνεχίζουν μαζί, αλλά και ξεχωριστά καμιά φορά. Το ’37 η Γκέρντα φεύγει για να καλύψει μια μάχη στην περιοχή Brunete. Σκοτώνεται εκεί. Είναι η πρώτη γυναίκα πολεμική ανταποκρίτρια. Ο Endre συνεχίζει ως Ρόμπερτ Κάπα μέχρι τον θάνατό του το ’54. Οι εικόνες του παραμένουν εμβληματικές.

Ίσως και η μισοξύπνια φωτογραφία της Γκέρντα να τραβήχτηκε στο Παρίσι όταν πρωτογνωρίστηκαν. Ίσως σε κάποιο μικρό ειρηνικό ισπανικό διάλειμμα, όταν αρνήθηκε όπως λέγεται την πρόταση γάμου. Ίσως ένα πρωί συννεφιασμένο και ταυτόχρονα ηλιόλουστο, με άρωμα καφέ και ξύλινο πάτωμα ή να μην υπάρχει καν. Ίσως η σημασία που της δίνω να είναι μέσα στο μυαλό μου. Απλά έχω αυτή την κακιά συνήθεια και θέλω να αναζητώ τις λέξεις πίσω από τις εικόνες.

 

konstantinou sgourou
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s