Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Σε βλέπω

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Ανοίγεις  το κινητό σου με μια σπασμωδική κίνηση, αυτόματα, κάπως επιδεικτικά.
Χαζεύω τα χέρια και τα δάκτυλά σου.
[Ξες πάντα είχα αυτό το μικρό κόλλημα με τα χέρια]
Πλοηγείσαι με άνεση και πληκτρολογείς γρήγορα.
Χαζεύεις γύρω σου και παράλληλα γράφεις κάτι.

Με βλέπεις κι εσύ.
Ίσως κι όχι.
Απλά έπεσε το βλέμμα σου πάνω μου.
Δεν μπορείς να δεις.
Δεν μπορείς να κοιτάξεις.

Σηκώνεις το κινητό σου και βγάζεις μια φωτογραφία.
Αυτό ήταν όλο.
Μια φωτογραφία.
Το υπόλοιπο βράδυ είσαι ανήσυχος.
Κοιτάς μια την οθόνη και μια το πλήθος.
Πουθενά συγκεκριμένα.
Μοιάζεις χαμένος, θα έλεγα.

Την επόμενη μέρα είδα τη φωτογραφία σου.
Έδειχνες χαρούμενος, τα φώτα γύρω ήταν διαφορετικά, ο κόσμος φαινόταν σαν να σε αγκαλιάζει.
Δεν ήσουν όμως εσύ.
Τα χέρια σου δεν ήταν τα ίδια με αυτά που χάζευα και το χαμόγελό σου έμοιαζε τελείως ξένο.
Ήμουν εκεί και σε έβλεπα, δεν μπορείς να με ξεγελάσεις.
Ποιον προσπαθείς να ξεγελάσεις…

Κάποτε τρελαινόμουν να κοιτάω φωτογραφίες, μου έβγαζαν κάτι οικείο, μια ονειροπόληση και μου έφερναν στη μύτη μυρωδιές. Με τον καιρό αυτό χάθηκε, απομυθοποιήθηκε.
Κάποτε ήταν σπάνιες, είχαν μια μοναδική αξία και τις φύλαγες κάπου. Με τον καιρό χάθηκε και αυτό. Καθημερινά βλέπω έναν τεράστιο όγκο φωτογραφιών, με αποτέλεσμα να χάνουν την αξία τους, να γίνονται κάτι αναλώσιμο και τρωτό. Τι έγινε στο ενδιάμεσο;

Πλέον η μόδα επιτάσσει μια ανεκδιήγητη, άνευ προηγουμένου υπερέκθεσή μας σε όλο αυτό που λέγεται social media. Η μόδα του «φαίνεσθαι» όπως λέω. Έχει γίνει βίωμά μας να προβάλουμε από τα πιο μικρά έως τα πιο μεγάλα κομμάτια της ζωής και καθημερινότητάς μας σε ένα σύνολο ανθρώπων που κάποιοι από αυτούς μπορεί να μην ξέρουν καν τη φυσιογνωμία μας. Σε αυτή την εκδοχή του εαυτού μας όλα είναι καλοφτιαγμένα, στολισμένα, φιλτραρισμένα, χωρίς κανένα ψεγάδι. Σε αυτή την εκδοχή περνάς πάντα τέλεια, είσαι πάντα χαμογελαστός, έχεις άπειρους φίλους και η ζωή σου είναι τόσο καλοστημένη που θα ζήλευε κάθε μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Αλήθεια, τόσο υπέροχα είναι τα πράγματα στη ζωή σου; Μακάρι…

Σε βλέπω.
Όχι ‘’σε κοιτάω’’
Όχι ‘’σε παρατηρώ’’

Σε βλέπω γιατί ξέρω ποιος είσαι. Ξέρω τι αισθάνεσαι μέσα σου, πίσω από τις φωτογραφίες, ξέρω το αληθινό σου χαμόγελο, μπορώ να ξεχωρίσω τα χέρια σου μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων. Σε γνώρισα πίσω από κάθε φωτογραφία, σε θυμάμαι να με κοιτάς στα μάτια και νόμιζα ότι δεν έχεις καλή σχέση με το κινητό σου.

Εσύ όμως δεν με βλέπεις.
Απλά κοιτάς, χωρίς συναισθήματα, με το ψεύτικο χαμόγελό σου, με αλλοιωμένα τα χέρια σου.
Κρύβεσαι πίσω από μία φωτογραφία, δεν με κοιτάς στα μάτια και το κινητό σου είναι πάντα δίπλα σου.

konstantinou

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s