Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Δεν γεννήθηκαν όλοι για να κάνουν σχέση!

του Δημήτρη Βέρρου.

Είναι θέμα ωριμότητας. Θέμα εμπιστοσύνης, θα έλεγα καλύτερα. Ζούμε σε ένα χαοτικό κόσμο ,η αλήθεια είναι και όσο περνάνε τα χρόνια αυτό το χάος πολλαπλασιάζεται. Θυμίζει το βουνό με τα άπλυτα ρούχα που δεν θέλεις με τίποτα να πλύνεις. Το αναβάλλεις μέχρι να νιώσεις έτοιμος.

    Κινούμαστε μέσα σε αυτό το χάος με αβέβαια βήματα. με διστακτικές κινήσεις και προσπαθούμε να κρατηθούμε από κάπου γερά  για να «την παλέψουμε». Ψάχνουμε μια σχεδία στον καταρράκτη της ζωή, αλλιώς συμβιβαζόμαστε με ένα κούτσουρο. Είμαστε παράξενα πλάσματα οι άνθρωποι. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας δεν ξέρουμε τι θέλουμε από την ζωή μας και όταν τελικά το αποφασίσουμε και βρούμε αυτό που ψάχνουμε, το καταστρέφουμε. Γνωρίζουμε καινούρια άτομα, ενθουσιαζόμαστε και όταν είναι η στιγμή που νιώθεις ότι πρέπει να κάνεις το μεγάλο βήμα, εκείνοι τρέχουν μακριά σου, όπως ο Διάβολος με το λιβάνι. Μένεις μόνος έπειτα και συνεχίζεις να στροβιλίζεσαι στην χαοτική δίνη αυτού του κόσμου. Και όταν αποφασίζεις να ρίξεις πάλι τις άμυνες σου και να αφεθείς, τρως πάλι τα μούτρα σου.

     Τουλάχιστον σου αρέσει το φαγητό. Κάτι είναι και αυτό!

   Είναι μόδα λένε να μην έχεις σχέση στις μέρες μας. Είναι η νέα τάση το εφήμερο. Έχει ένα μυστήριο και μια γοητεία που δεν μπορείς να βρεις σε μια σχέση. Οι σχέσεις είναι ξεπερασμένες λένε γνωστοί και φίλοι, γιατί δεν μπορείς να υποχρεώσεις τον εαυτό σου να αγαπάει ένα μόνο άτομο. Δεν μπορείς να ορκιστείς πίστη και δέσμευση. Ξαφνικά γίνεσαι φαταούλας και τρως από εδώ και από εκεί χωρίς να σε νοιάζει. Ο κόσμος γίνεται ένα μεγάλο κρεβάτι, αλλά εσύ δεν θέλεις να είσαι μέρος του. Αναρωτιέσαι πως χάλασε έτσι ο κόσμος και συνεχίζεις να στροβιλίζεσαι μέχρι να βρεις την σχεδία σου και να σωθείς. Δεν γεννήθηκαν όλοι για να έχουν σχέση και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Το κακό είναι οι υποσχέσεις και τα ψέμματα. Καλύτερα να είσαι μόνος σου αν σε γεμίζει το εφήμερο, το σεξ μιας νύχτας από το να τάζεις λαγούς και πετραχήλια που τελικά θα είναι γυαλάκια που σπάνε στον πρώτο καβγά.

    Ίσως ο κόσμος τελικά θα έπρεπε να διαχωριστεί. Τότε όλα τα προβλήματά μας θα λύνονταν. Ίσως πάλι και όχι. Οι άνθρωποι είμαστε περίπλοκα όντα και πάντα θα έχουμε προβλήματα.

      Αρκεί να βρούμε την σχεδία μας. Τότε όλα γίνονται λίγο καλύτερα.

 

verros
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s