Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

The ‘’vs‘’ story

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

[Θεωρία vs Πράξη]

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί βάζουμε ‘’vs’’ ανάμεσα σε φαινομενικά αντώνυμες λέξεις.
Καλό vs κακό
Θεωρία vs πράξη
Yin vs yang
κ.ο.κ.

Δεν θεωρώ ότι τέτοιου είδους ζευγάρια λέξεων είναι αντίθετα, αλλά ότι  μαζί φτιάχνουν μια ολοκληρωμένη έννοια. Το ένα εμπεριέχεται στο άλλο και μόνο έτσι μπορούν να υπάρξουν. Θα συνέχιζα γράφοντας ‘’όπως ακριβώς και οι άνθρωποι, κανένας δεν βρίσκει την ακριβώς αντίθετη υπόστασή του, αλλά ο ένας εμπεριέχει στοιχεία του άλλου’’, αλλά αποφάσισα να παραθέσω μια μικρή υποθετική ιστορία για το πώς αντιλαμβάνομαι εγώ το ‘’vs’’ ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη.

[Έστω…]

Πάντα της έλεγε πόσο καλή είναι στα λόγια.
Πως μπορεί εύκολα με τις λέξεις της να επηρεάσει και να χειραγωγήσει κάποιον.
Ότι είναι καλή στα ψέματα και έχει ταλέντο να κρύβει και να κρύβεται με μεγάλη ευκολία.
Και οι πράξεις της ήταν πάντα πιο αδύναμες από την ισχύ που είχαν τα λόγια της.

Πέρασε ο καιρός.
[Άλλωστε μόνο αυτό ξέρει να κάνει.]
Και εκείνη πείστηκε από αυτά του τα λόγια ότι μάλλον θα είναι πάντα καλύτερη στη θεωρία παρά στην πράξη.
Αρχικά της άρεσε αυτή η ιδιότητα, την έκανε ατού της και χρησιμοποιούσε ακόμα περισσότερο τη βαρύτητα των λέξεων, ενώ παράλληλα όλο και ατροφούσαν οι πράξεις της . Σκεφτόταν πως όσο έχει τη δύναμη του λόγου δεν χρειάζεται να επωμίζεται και την ευθύνη των πράξεων.
Αρκετά βολικό δεν νομίζεις κι εσύ;

Πάντα του έγραφε πόσο τον θαυμάζει για αυτά που κάνει και ότι αποτελεί παράδειγμα γι’ αυτήν.
Πως ό,τι βάζει στόχο το πετυχαίνει και δεν αρκείται στα λόγια.
Ότι πάντα θα είναι ευθύς γιατί δεν ήξερε πώς να στηρίζεται στα λόγια και έτσι απλά έπραττε.
Και οι πράξεις του ήταν πάντα πιο ηχηρές από ανούσια λόγια.

Πέρασε ο καιρός.
Και σε αυτό το πέρασμα της άνοιξε τα μάτια.
Τα πράγματα ήταν διαμετρικά αντίθετα.
Είχε πειστεί από τη δύναμη των δικών του λέξεων ότι πάντα θα ξέρει μόνο να μιλάει, ενώ οι πράξεις της ήταν οι μόνες οι οποίες μιλούσαν. Εκείνος ήταν τόσο καλός στα λόγια που είχε πείσει ακόμα και τον εαυτό του. Δεν είχε καταφέρει όμως τίποτα. Τζάμπα οι επευφημίες, οι κορδέλες και τα φειγ-βολάν . Τζάμπα και ο τόσος ενθουσιασμός.
Κάπως ειρωνικό, ε;

Έκτοτε, εκείνη γράφει στον εαυτό της  πόσο τη θαυμάζει για όσα έχει έμπρακτα καταφέρει και δεν μιλάει πολύ.
Αφήνει τα λόγια για εκείνον και τις πράξεις για την ίδια.

Για το τέλος, έδωσα σε αυτή την ιστορία πραγματικές διαστάσεις και κατάλαβα ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν εμπεριέχονται πλέον ο ένας στον άλλο.
Κι έτσι κατάλαβα γιατί βάζουμε το ‘’vs’’ .

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s