Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

*(πικρές) αλήθειες για τους στολισμούς

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #64

Ο μικρός Γ. με ρώτησε πώς μοιάζουν τα φύλλα του ελάτου, γιατί στα σπίτια έχουμε συνήθως ψεύτικα. Είπε πως τα ψεύτικα αν και πλαστικά είναι ωραία γιατί δεν ξεραίνονται και μένουν πάντα ζωντανά. Όλα αυτά τα είπε πολύ γρήγορα και ρωτώντας παράλληλα άλλα χίλια πράγματα. Του περιέγραψα πώς μοιάζουν, έκανα ένα πρόχειρο σκίτσο για να καλύψω την απόσταση, του έδειξα εικόνες κωνοφόρων. Σκέφτηκα μετά μονομιάς το βουνίσιο μας σπίτι, το χώμα στα χέρια μου, την αγάπη μου για τη φύση που μεγαλώνει καθώς μεγαλώνω εγώ.

Επίσης, σκέφτομαι και φοβάμαι πως έχω γίνει πολύ βαρετή και πως όλο μιλάω δασκαλίστικα. Φοβάμαι πως μιλάω πάντα με φόντο μια τάξη ή σαν να μιλάω σε μια τάξη.

Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα ο δημόσιος χώρος γεμίζει ηλίθια στολίδια. Τρομάζω με την πτώση της αισθητικής που γενικεύεται: οι άνθρωποι επιλέγουν τα στολίδια αψυχολόγητα, γεμίζουν τα μπαλκόνια τους με φωτάκια αταίριαστα. Θυμάμαι πως από μικρή με εκνεύριζε όταν έβλεπα φωτάκια διαφορετικών ποιοτήτων στο ίδιο τετραγωνικό μέτρο. Σωλήνες με εναλλαγή κόκκινου-μπλε-πράσινου και φωτάκια καρφωτά με κίτρινο φως, φωτάκια που αναβοσβήνουν σε διαφορετικούς ρυθμούς -εκείνα που χάνονται τελείως και μετά ξανανάβουν πλάι σε εκείνα που χορεύουν γρήγορα, φωτισμένοι αγιοβασίληδες και έλατα και αστέρια και καραβάκια και καμπανούλες…

Το ίδιο παθαίνουν και τα σχολεία που διακοσμούνται με πλαστικά στολίδια που περίσσεψαν από τα σπίτια των δασκάλων και των μαθητών. Διαφημιστικά της κόκα κόλα, η μάστιγα της τζαμποσακούλας και λούτρινα αρκουδάκια με σκουφιά. Και όλα αυτά πεταμένα πάνω σε καχεκτικά δέντρα που κανείς στα αλήθεια δεν συμπαθεί, αλλά από ψυχαναγκασμό επιμένουμε να στήνουμε σε περίοπτη θέση. Στεναχωριέμαι που στα σχολεία που η δημιουργικότητα ξεχειλίζει από τις τσέπες και τα χαμόγελα των μαθητών, αντί να κατασκευάσουμε την ομορφιά από το μηδέν, καταφεύγουμε στην έτοιμη λύση.

Θυμάμαι πως τα πιο όμορφα στολίδια τα έφτιαξα καθισμένη στο πάτωμα χρησιμοποιώντας χαρτόκουτα και τα βασικά χρώματα. Απλά σπιτάκια, σκέτα δεντράκια και μικρά αστεράκια. Μπόλικη αγάπη και γρήγορα πινέλα εργατικών βοηθών. Στολίδια από το τίποτα σε ένα σχολείο που ακροβατεί.

Επιλέγω να γυρίσω στη φύση. Στις απλές γραμμές, στον πηλό και τη ζεστασιά των ανθρώπων. Αποφάσισα να μάθω στα παιδιά να κάνουν φυτολόγιο, να χαϊδεύουν τα βότανα, να μιλάνε σιγανά και να κοιτούν με θαυμασμό το πράσινο των δασών. Τα Χριστούγεννα έρχονται με ένα μεγάλο μπλακάουτ, που νεκρώνει τα πάντα. Τότε οι άνθρωποι ανάβουμε κεράκια και ανοίγουμε ένα μπουκάλι κρασί. Ε, αν είμαστε παιδάκια δεν πίνουμε κρασί. Ίσως μια γουλιά στα κρυφά, όταν οι μεγάλοι κοιτούν από την άλλη.

 

konstantinou sgourou
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s