Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Ιστορίες Χριστουγέννων.

του Δημήτρη Βέρρου.

 

Περπατάω στον δρόμο. Το κρύο είναι τσουχτερό και καλύπτομαι καλύτερα με το κασκόλ και το παλτό μου. Κοιτάω γύρω μου. Ο δρόμος, τα δέντρα και τα μαγαζιά είναι στολισμένα με χρυσά λαμπάκια που αναβοσβήνουν ξέφρενα. Χριστούγεννα! Είναι η γιορτή που έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Από τα παράθυρα των σπιτιών, φαίνονται τα ψηλά πράσινα δέντρα. Είναι στολισμένα με πολύχρωμα στολίδια ,που περίμεναν κλεισμένα ένα χρόνο σε κούτες για να φανούν ξανά.

Θυμίζουν την παιδική μου ηλικία. Τις νύχτες που περίμενα να έρθει ο Άγιος Βασίλης. Τα στολίδια στο δέντρο που αναβόσβηνε και έδινε άλλη νότα στο σπίτι μας. Οι μυρωδιές από τα φαγητά για το τραπέζι των Χριστουγέννων που μαζεύονταν όλη η οικογένεια και εκεί, οι μεγάλοι μιλούσαν μεταξύ τους ενώ εμείς, οι μικροί, παίζαμε με τα δώρα μας και τρέχαμε στο σπίτι μέχρι τα μάγουλά μας να γίνουν κόκκινα. Ακόμα θυμάμαι τις εκδρομές με την οικογένειά μου, τον χιονοπόλεμο, τον πρώτο μου χιονάνθρωπο. Είναι όλες αυτές οι αναμνήσεις που ξυπνούν κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Μοιάζουν με τα φαντάσματα που επισκέφθηκαν τον Σκρουτζ την Παραμονή των Χριστουγέννων.

Κάθε σπίτι και κάθε άνθρωπος έχει μια δική του ιστορία Χριστουγέννων να αφηγηθεί. Δεν θα είναι πάντα χαρούμενη ή γιορτινή. Κάποιες φορές ίσως είναι στενάχωρη. Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν , τα στολίδια και τα δώρα. Είναι και οι άστεγοι στον δρόμο που προσπαθούν να προστατευτούν από το κρύο. Είναι εκείνη η οικογένεια σε κάποιο σπίτι χωρίς στολίδια, που δεν της φτάνουν τα λεφτά για φαγητό.

Στα χέρια μου κρατάω μια σακούλα με παιχνίδια, ρούχα και τρόφιμα. Την αφήνω μαζί με άλλες σε ένα μεγάλο τραπέζι και βγαίνω ξανά στο κρύο, μόνο που τώρα δεν καλύπτομαι περισσότερο με τα ρούχα μου. Τώρα, δεν κρυώνω όπως πριν.

Κάνω μερικά τελευταία βήματα και μπαίνω στο σπίτι μου. Αμέσως, δέχομαι αγκαλιές και φιλιά. Η ζέστη αγκαλιάζει το κορμί μου και όταν κοιτάω γύρω μου βλέπω χαρούμενα πρόσωπα και την γιορτινή διάθεση που θυμάμαι από παιδί. Βγάζω το παλτό μου και κάθομαι στο τραπέζι, τώρα πια με τους μεγάλους, ενώ παρατηρώ τα πιτσιρίκια να σκίζουν με μανία το χαρτί από τα δώρα τους και έπειτα τα πρόσωπά τους που φωτίζονται από χαρά.

 

verros

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s