Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Η ελπίδα κράτησε μια μέρα

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

[Όταν περπατάω δεν κοιτάω τα παπούτσια μου, εκτός κι αν είναι καινούρια.
Tο ποτήρι στο τραπέζι δεν το βλέπω μισο-άδειο, εκτός κι αν όντως είναι.
Και ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός, μόνο αν έχει λιακάδα τις επόμενες μέρες.]

Είναι απίστευτο πόσα ρητά έχουν γραφτεί για να σου προσφέρουν λίγη αισιοδοξία, να κρατήσουν ζωντανή τη σπίθα της ελπίδας και να καλλιεργήσουν αυτό το μικρό κίνητρο για την επόμενη ημέρα. Όσο διαβάζω κάποια από αυτά τόσο απομυθοποιώ την έννοια της ‘’ελπίδας’’ και άλλο τόσο τα θεωρώ ως μια απλή μεμψιμοιρική προπαγάνδα.
Σκληρό;
Δεν νομίζω…

Θα μου πεις –και δίκιο θα έχεις– ότι ο άνθρωπος από κάπου πρέπει να παίρνει κουράγιο, μια μικρή ώθηση για να συνεχίσει να πηγαίνει παρακάτω, για να μην χάνει τη δύναμή του και να προσπαθεί για το κάτι παραπάνω.
Είναι αλήθεια και συμφωνώ.

Έχεις σκεφτεί ποτέ όμως να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου;
Να μην έχεις ανάγκη στερεότυπες εκφράσεις και κλισέ αποφθέγματα, να δημιουργείς μόνος σου την δύναμη που χρειάζεσαι ξέροντας μάλιστα ότι αυτό το έχεις καταφέρει εσύ ο ίδιος και δεν είναι λόγια κάποιου που απλά καθησυχάζουν τους πολλούς. Και δεν σου μιλάω για «έπεα πτερόεντα» και λόγια του αέρα, αλλά για πράξεις. Έμπρακτα να πείσεις τον εαυτό σου ότι αξίζει να παλέψεις, να επιμείνεις, να υπομείνεις ή και να περιμένεις για οτιδήποτε έχεις βάλει στο μυαλό σου. Δεν μιλάω ουτοπικά, ούτε για τον ιδανικό άνθρωπο.

Στόχοι και όνειρα, αυτές είναι οι πράξεις.

Οι στόχοι που θέτεις στον εαυτό σου για τον εαυτό σου θα πρέπει να είναι η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμή σου και τα όνειρα που κάνεις η μόνη ελπίδα που χρειάζεσαι. Όσο πιο μεγάλα τα όνειρα τόσο πιο μεγάλη και η ελπίδα ότι θα τα πετύχεις και όσο πιο ευφάνταστοι οι στόχοι τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα παίρνεις. Αν τα όνειρά σου δεν μοιάζουν ικανά να σου προσφέρουν αυτή τη φλόγα που χρειάζεσαι τότε άλλαξε όνειρα και αν οι στόχοι δεν σε κάνουν να τρέξεις χιλιόμετρα τότε καλύτερα μη κάνεις βήμα.

Ο άνθρωπος, έχω την εντύπωση, ότι ολοένα και περισσότερο επαναπαύεται σε λέξεις και όσο κι αν τις αναπαράγει στο μυαλό του διστάζει να τις κάνει πράξη. Ίσως έχει κουραστεί, ίσως η κοινωνία τρέχει με τρελούς ρυθμούς, ίσως νιώθει χαμένος, αλλά το να ονειρεύεται το χρωστάει στον εαυτό του και όχι στην εκάστοτε κοινωνία. Είναι ο τρόπος για να προσφέρει λίγη ονειροπόληση αν έχει κουραστεί, να τρέξει κι αυτός με γρηγορότερους ρυθμούς και να βρει επιτέλους το δρόμο που έχασε.

Για να στο πω αλλιώς, το ποτήρι θα παραμένει πάντα μισο-άδειο όσο δεν πας να το γεμίσεις!
Μπορεί να είναι δύσκολη απόφαση και να πάρει λίγο καιρό μέχρι να σηκωθείς, μπορεί στην πορεία να σκοντάψεις και να ρίξεις λίγο ακόμα νερό από το υπάρχον, μπορεί η βρύση να είναι πιο μακριά από ό,τι νόμιζες και εκείνη τη στιγμή να έχει διακοπή νερού. Αλλά όταν επιτέλους γεμίσεις το ποτήρι θα είσαι μόνο εσύ εκεί για να το πιεις και να το απολαύσεις.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση να ανακαλύψεις τα όνειρά σου, ούτε ζήτημα λίγων ωρών.
Θέλει χρόνο/χρόνια να καταλάβεις τι ψάχνεις, θέλει πείσμα, θάρρος και θράσος , θέλει να ξέρεις τον εαυτό σου και να μην τον υποτιμάς.
Βέβαια και εγώ τα λέω, ή έστω τα γράφω, μιας και ακόμα δεν έχω βρει ακριβώς τα όνειρά μου, αλλά σίγουρα την ελπίδα ότι θα τα ανακαλύψω δεν περιμένω να την δω γραμμένη ανάμεσα σε εισαγωγικά με τον τίτλο «Quote της ημέρας».

konstantinou

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s