Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

όνειρο εις την δευτέρα.

[ή «όνειρο μέσα στο όνειρο»]

S04E05

Του Αχιλλέα Μζ.

Ήμασταν κάπου, δεν θυμάμαι ακριβώς πού, και ούτε ακριβώς θυμάμαι τι ώρα να ήταν. Μα ήμασταν εμείς και τα λέγαμε ωραία. Κοίταξες τον ουρανό έξω από το παράθυρο που μάλλον θα είχε άστρα – βράδυ θα ήταν – και μου ρώτησες «Τι είναι η ζωή;». Πήρα αυτομάτως τον λόγο, άγγιξα τα τότε μακριά χρυσά μαλλιά σου που από πάντα επέμενα να μην τα κόψεις και ούτε να τα βάψεις, αλλά όπου και να βρίσκεσαι, βλέπω στις φωτογραφίες που κοινοποιείς πως μάλλον δεν με άκουσες και τα πείραξες. Πώς με ήξερες εσύ όσο κανέναν άλλον; Μου άρεσε πράγματι να μιλάω. Μου άρεσε να σου μιλάω:

«Η ζωή είναι οι άνθρωποι και τα όνειρα που κάνουν. Κάποιοι από αυτούς τα προσεγγίζουν και άλλοι αποτυγχάνουν. Όλοι έχουμε όνειρα μικρά ή μεγάλα. Τα συνθέτουμε και κάποιες στιγμές που έτυχε να είναι μικρές, αποφασίζουμε να τα πλησιάσουμε και αμέσως τις κάνουμε μεγάλες. Δεν ξέρω αν τελικά υπάρχει συμβιβασμός σε δεδομένες καταστάσεις ή αν υπάρχουν άνθρωποι που κάποτε υπήρξαν δυνατοί και έκαναν μεγάλα όνειρα: Η αποτυχία είναι συντριβή. Ολική αποδυνάμωση. Ξέρεις, ακόμη και αυτοί οι άνθρωποι τυχαίνει να αποτυγχάνουν.

Η αποτυχία – σου έχω ξαναπεί – είναι επίσης μια κατάσταση πολύ προσωπική. Αποτυγχάνεις συνήθως μόνος. Ατυχείς όμως εξαιτίας εξωτερικών παραγόντων. Είναι οξύμωρο να περιμένεις κάποιον να σε απαλλάξει από την αποτυχία σου. Όπως είναι οξύμωρο να περιμένεις κάποιον για να ονειρευτείτε μαζί. Το όνειρο είναι κάτι δικό σου. Σκηνοθετημένο στο μυαλό σου με κάθε λεπτομέρεια, που είναι μάλλον αδύνατο να μου μεταφέρεις ακόμη και αν κάποτε αποφασίσεις να μοιραστείς μαζί μου το πιο τρελό σου όνειρο. Μπορεί να μας φαντάζεσαι μαζί σε ένα σπίτι, να κάθομαι στον μαύρο δερμάτινο καναπέ μας και εσύ να μαγειρεύεις στην κόκκινη κουζίνα μας. Στα ηχεία παίζει ρετρό μουσική και το φαγητό που μαγειρεύεις μυρίζει κάπως. Προσπάθησε να μου μεταδώσεις την οσμή του φαγητού του ονείρου σου. Βλέπεις; Δεν μπορείς.

Τώρα, στην ερώτηση που μου έκανες κάποτε για τα αδύνατα και τα δυνατά όνειρα δεν ξέρω τι ακριβώς να σου πω. Δεν νομίζω, να σου πω την αλήθεια, πως υπάρχουν όνειρα που μπορούμε να χαρακτηρίσουμε εξ αρχής δυνατά ή αδύνατα. Εκτός και αν ονειρεύομαι να ζήσω αιώνια ή να πετάξω ή να μπορέσω να διαβάσω τις σκέψεις σου που είμαι σίγουρος πως την δεδομένη στιγμή θα είναι ανάκατες, αφού συχνά σε μπερδεύω όταν μιλώ. Αλλά και πάλι… Πού ξέρεις; Μπορεί κάποτε να είναι δυνατό να πετάξω ή να ζήσω αιώνια μαζί σου ή να διαβάσω την σκέψη σου – και τα θέλω όλα τόσο πολύ.

«Αρκεί όμως η θέληση;» θα μου πεις. Σίγουρα δεν αρκεί. Όμως το να ονειρεύεσαι δεν είναι απλά παραίτηση από την πραγματικότητα, ή ακόμη χειρότερα απόρριψη αυτής. Θέλει θάρρος, θράσος, τσαγανό και δύναμη για να ονειρευτείς. Φλερτάρεις με την αποτυχία, και έτσι ακόμη και αν δεν είσαι, γίνεσαι δυνατός κάνοντας μεγάλα όνειρα.

Σίγουρα πάντως αξίζει να ονειρεύεσαι. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Θα ξέρεις πως εγώ είμαι εξαιρετικά ονειροπόλος. Και απόλυτος».

Η συζήτηση διακόπηκε κάπως απότομα. Σηκώθηκες να βάλεις ένα ξύλο στο τζάκι – μπροστά από αυτό μάλλον ήμασταν – και η εικόνα σου έσβησε. Κρίμα που έφυγες… Είχα πολλά να σου πω. Η πραγματικότητα βλέπεις, σκοτώνει τα όνειρα. Και εσύ μάλλον ήσουν μέσα στο δικό μου όνειρο. Δεν μπορώ να το περιγράψω με ακρίβεια. Πάντως υπήρξες σίγουρα ένα όνειρο, μέσα σε εκείνο το όνειρο. Μετά ξύπνησα για να πάω στην δουλειά…

(Πήγα με τα πόδια. Μακάρι να μπορούσα να πετάξω!).

Mouzou3

Πηγή εικόνας: Atomic Art Haus

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s