Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ψηφιδωτό.

Της Έλενας Δελήπαλτα,

Ιδανικό σχολείο σκέφτομαι, «υπάρχει;» ή «θα υπάρξει ποτέ;». Όταν σκέφτεσαι σχολείο, δε σου έρχονται κυρίως αναμνήσεις που εμπεριέχουν το συναίσθημα του άγχους ή και της κούρασης; Δε σου έρχονται πρωινά που ξεκινούσαν με τη φράση «Ωχ, πάλι σχολείο!;» ; Αν όχι, ίσως είσαι από τους τυχερούς, που στη μαθητική τους καριέρα, πέτυχαν εκπαιδευτικούς με μεράκι, όρεξη και αγάπη γι’ αυτό που έκαναν και κάνουν.

Ως νέα (και αδιόριστη πάνω από όλα) εκπαιδευτικός έχω ορκιστεί στον εαυτό μου (και στο Αναλυτικό Πρόγραμμα – Ευαγγέλιο – Κοσμοπόλιταν της εκπαίδευσης) ότι δε θα αφήσω κανέναν και τίποτα να γκρεμίσει τα όνειρα και τους στόχους μου για ένα ιδανικό/ουτοπικό σχολείο. Έστω, για μια ιδανική τάξη. Μία τάξη με χαρούμενα παιδιά, με όρεξη και θέληση για μάθηση, που θέλουν και ανυπομονούν να πάνε στο σχολείο. Ένα σχολείο που δεν ισχυρίζεται ότι είναι άσπρο, και είναι εν τέλει μαύρο, ένα σχολείο χτισμένο πάνω στις παιδικές ανάγκες, τα θέλω και τα ενδιαφέροντα των παιδιών μας.  Ένα σχολείο που σέβεται τα παιδιά του, αλλά και τους εκπαιδευτικούς του.

Το ιδανικό για τον κάθε έναν από εμάς, είναι σίγουρα διαφορετικό, αλλιώτικο. Όλων όμως η εικόνα ενός ιδανικού σχολείου έχει έναν κοινό παρανομαστή. Να μαθαίνουμε περνώντας καλά. Να μαθαίνουμε κάνοντας λάθη, παίρνοντας λάθος δρόμους που μας οδήγησαν σε όμορφα μέρη.

Για εμένα το «ιδανικό σχολείο» πρέπει να φύγει από τη λογική του μαθήματος με τη παραδοσιακή του έννοια. Νομίζουμε ότι είμαστε προοδευτικοί εκπαιδευτικοί, υιοθετώντας τις μεθόδους του πρότζεκτ και της ομαδοσυνεργατικής διδασκαλίας, αλλά ξεχνάμε να βγάλουμε την έννοια «μάθημα» μέσα από αυτές τις διαδικασίες, γιατί ξεχνάμε να βάλουμε τη λογική του παιδιού μέσα σε αυτές τις διαδικασίες. Να ξεχάσουμε το λάθος, γιατί σκεφτείτε λίγο καλύτερα, υπάρχει όντως λάθος και σωστό; Και αν πιστεύετε οτι υπάρχει, πότε μάθατε καλύτερα;

Υπάρχουν πολλά προβλήματα στην εκπαίδευση, τα οποία τα ξέρουμε ονομαστικά και τα αφήνουμε να μας πατάνε. Δεν προτείνω λοιπόν μία ολοκληρωτική αλλαγή, καθώς δεν είμαι εγώ η ειδική σε αυτό. Προτείνω όμως μία σωστή μελέτη των όσων έχουμε στα χέρια μας, να ανακαλύψουμε τα loopholes του συστήματος, να «παίξουμε» με τα υλικά που μας δίνονται και να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει λίγο διαφορετικά. Γιατί η αλλαγή έρχεται κυρίως από μέσα μας.

Μπορεί μόνη μου να μη καταφέρω πολλά. Μπορεί να καταφέρω λίγα. Μπορεί να αλλάξω τις ζωές μερικών μόνο παιδιών, λίγων, όσων μπορώ. Αλλά αυτό είναι το λιθαράκι μου. Ένα λιθαράκι μικρό, που ίσως μόλις θα αρχίσει το πολύχρωμο ψηφιδωτό του ιδανικού σχολείου που έχω ονειρευτεί.  Ένα έργο τέχνης που όλοι μπορούμε να συνεισφέρουμε, που όλοι μπορούμε να ολοκληρώσουμε.

deligoeseducational

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s