Μετάβαση στο περιεχόμενο

*αντανακλάσεις

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #66

Το Σάββατο είδα μια ταινία στο σινεμά. Ήταν μια κορεάτικη ταινία βασισμένη σε ένα διήγημα του Μουρακάμι. Αυτό δεν έχει όμως σημασία. Κρατώ από την ταινία μία σκηνή: οι ήρωες έχουν βγει έξω και πίνουν μπύρες. Η Χαέ-μι μιλάει στον Γιονκ-σου για τη ζωή της, τη μικρή και τη μεγάλη πείνα, τα μαθήματα παντομίμας που κάνει. Αποφασίζει να του δείξει πώς τρώει ένα μανταρίνι που δεν υπάρχει. Τα δυο της χέρια συντονίζονται για να πετύχουν το τέλειο ξεφλούδισμα, ρυθμικά σχεδόν σκίζει την κάθε φέτα και την φέρνει στο στόμα της. Το μανταρίνι είναι γλυκό, αλλά η ελάχιστη οξύτητα σαλιώνει την γλώσσα της. Όταν το έχει φάει όλο, γνέφει ικανοποιημένη· «μπορώ να τρώω μανταρίνια όποτε θέλω», λέει. Ο Γιονκ-σου παρατηρεί πως έχει πολύ ταλέντο, αλλά εκείνη του εξηγεί πως το ταλέντο δεν έχει καμία αξία. Όλα είναι στο μυαλό. Αρκεί να τα φανταστείς και τσουπ, υπάρχουν.

Ξεφλουδίζω το μανταρίνι της Χαέ-μι και σκέφτομαι τις μικρές μου καθημερινές κινήσεις. Φτιάχνω καφέ επιλέγοντας ένα όμορφο φλιτζάνι, συνδυάζω τα ρούχα μου, ταιριάζω τα σκουλαρίκια μου. Διαβάζω, βάζω τον σελιδοδείκτη εκεί που σταμάτησα.

Τρώω την πρώτη φέτα. Η αδερφή μου έφερε στο σπίτι μια ωραία ζωγραφιά που έφτιαξε. Δεν χρειάζεται να υπάρχει τοίχος για να κρεμαστεί. Φτάνει να φανταστείς ένα κενό, μια κουζίνα, ένα τραπέζι κολλημένο στον λευκό τοίχο και γύρω καρέκλες. Παίρνω ένα χάρτινο σελοτέιπ και την κολλάω. Θα την βλέπω κάθε φορά που μαγειρεύω τώρα.

Δεν χρειάζεται να υπάρχει νερό για να μάθεις να κολυμπάς. Η θάλασσα απλώνεται μπλε μπροστά σου. Βυθίζεις σιγά σιγά τα πόδια σου, μετά ελευθερώνεις τα γόνατα. Γλύφεις τα χείλια σου και είναι αλμυρά. Αφήνεις τη σανίδα και απλώνεις τα χέρια σου. Ούτε χρειάζεσαι κάποιον να σου μάθει να ζητάς αυτό που θέλεις. Φτάνει να φανταστείς πως υπάρχει εκείνος που θα σε επιβραβεύσει. Μια φανταστική λίστα ασκήσεων, μικρές προσπάθειες. Ίσως απλά να χρειάζεται να βρεις τι είναι αυτό που θέλεις. Ή αν δεν το βρίσκεις, να το φανταστείς. Άλλες δύο φέτες.

Ευτυχώς δεν έχουν κουκούτσια. Δεν χρειάζεται να γίνει κάτι, για να υπάρξει ιστορία. Η αφήγηση μπορεί να ξεδιπλωθεί μόνη της. Η Χαέ-μι έπεσε κάποτε σε ένα πηγάδι που κανείς δεν είναι σίγουρος αν υπήρξε και την ερωτεύτηκε ένα αγόρι που δεν ήταν σίγουρο αν πραγματικά υπήρξε εκείνη. Η πραγματικότητα συχνά φυτρώνει στις αντανακλάσεις. Τα χέρια μου μυρίζουν μανταρίνι.

 

konstantinou sgourou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s