Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Δεν γεννήθηκες κλόουν

του Δημήτρη Βέρρου

 

Ξυπνάς

Ανοίγεις τα μάτια σου διάπλατα σαν κούκλα εγγαστρίμυθου. Ο κόσμος είναι σκοτεινός και ξαφνικά το «σόου» ξεκινάει. Παρόλ’ αυτά, ακόμα μένεις ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Η ασφάλεια του παπλώματος είναι λυτρωτική. Κλείνει όλο τον κόσμο έξω και μένεις μόνο εσύ και οι σκέψεις στο κεφάλι σου. Συναίσθημα; Μοναδικό. Νιώθεις βαρύς σαν κούτσουρο και δεν θέλεις να σηκωθείς ακόμα.

   Από την ώρα που γεννιόμαστε μας μαθαίνουν πως πρέπει να ικανοποιούμε τους άλλους, κάποιες φορές, περισσότερο από τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι έμμεσες τακτικές, «υπόγεια» μηνύματα και ίσως μια ελαφριά πλύση εγκεφάλου που μας συμβαίνει ακόμα από μωρά και διαμορφώνει την προσωπικότητά μας. Χωρίς να το καταλάβουμε μεγαλώνουμε και δίνουμε μεγάλη σημασία στο τι θα σκεφτούν οι γονείς μας, ο σύντροφός μας ή ακόμα και ο κάθε άγνωστος.  Για να γίνεις αρεστός ή για να σε θεωρούν έναν «σωστό και καλό» άνθρωπο υιοθετείς συμπεριφορές που στην πραγματικότητα δεν σου αρέσουν, αλλά το κάνεις για να είναι όλοι χαρούμενοι. Φοράς μια μάσκα και βγαίνεις στον κόσμο , έτοιμος να τον καταπλήξεις με την συμπεριφορά σου. Έπειτα , όταν γυρνάς στο σπίτι, πετάς από πάνω σου τον ψεύτικο εαυτό και κυλιέσαι στο κρεβάτι όπου μπορείς να είσαι για λίγο αυτός που πραγματικά θέλεις χωρίς να σε κρίνει κανείς. Και όλη αυτή η πίεση συσσωρεύεται. Νιώθεις πνιγμένος και δεν θέλεις να σηκωθείς από το κρεβάτι για να βγεις στον κόσμο. Δεν θέλεις να φορέσεις ξανά τον άλλο εαυτό , που σε περιμένει στην ντουλάπα σαν κάποιο σκοτεινό τέρας.

    Η αλήθεια είναι πως δεν γεννήθηκες για να διασκεδάζεις κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Δεν είσαι κλόουν , δεν καταπίνεις σπαθιά ούτε βγάζεις φωτιές από το στόμα σου. Οι εγγαστρίμυθοι έχουν πάψει να είναι της μόδας εδώ και καιρό. Το μόνο που έμεινε τελικά είναι ο εαυτός σου, ο πραγματικός σου εαυτός και τι θα κάνεις με αυτόν. Δεν πρέπει να σε απασχολεί τι θα σκεφτεί ο ένας και ο άλλος , αλλά να το κάνεις με όποια συνέπεια και αν δεχτείς. Ζήσε την στιγμή ,γιατί ο χρόνος κυλάει και θα ξυπνήσεις μια μέρα που το βάρος θα είναι ασήκωτο. Θα κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και θα δεις κάτι που δεν θα σου αρέσει , αλλά τότε θα είναι πια αργά. Πέταξε τον ψεύτικο εαυτό στα σκουπίδια και μην κοιτάξεις ποτέ ξανά πίσω. Ο κόσμος θα σε δεχτεί όπως πραγματικά είσαι. Με το περίεργο χιούμορ , τις παραξενιές σου, την εκκεντρικότητά σου και αν τελικά δεν το κάνει, αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Ο κόσμος μπορεί να είναι κακός, αλλά υπάρχει και η καλή πλευρά του. Το θέμα είναι να βρεις άτομα που δεν θα θέλουν να σε αλλάξουν με τίποτα στον κόσμο. Τότε θα νιώσεις όλα τα κομμάτια του εαυτού σου να ενώνονται και εκείνη η πίεση που είχες για να τους ευχαριστείς όλους, θα είναι μια κακή ανάμνηση.

    Σηκώνεσαι από το κρεβάτι.

verros
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s