Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

ποιος είναι;

Της Δήμητρας Βαρβούτη

μια συζήτηση με την [σοφία], αργά τη νύχτα

Καλώς όρισες Θλίψη.
Καλώς ήρθες γλυκιά Έμπνευση.
Να καλωσορίζετε τη θλίψη σας. Αν δε νιώσει ευπρόσδεκτη, θα σας πονέσει περισσότερο. Με το που σας χτυπά την πόρτα, να της ανοίγετε και να της προσφέρετε λίγο ψωμί και κρασί. Να την αγκαλιάσετε και να της ψιθυρίσετε: «μαζί θα το περάσουμε».

[κλείσε τον κύκλο, είπα στον εαυτό μου] Ό,τι δεν τολμάς να διώξεις φεύγει από μόνο του. Οι άνθρωποι και τα πράγματα ξέρουν όταν είναι η στιγμή να φύγουν, αλλά δεν το κάνουν πάντα· από φόβο.

Καλώς όρισες αμυδρή, δειλή Επιθυμία. Πέρασε μέσα, σε περίμενα. Η Αλλαγή πότε έρχεται; Α, σύντομα; Ωραία. Ας βάλουμε λίγη μουσική, όσο την περιμένουμε. Θέλεις λίγο κρασί; Μόνο χαρτί και μολύβι; Εντάξει, σου φέρνω αμέσως. Ναι, θα ανεβάσω και την ένταση της μουσικής.

[λίγα λεπτά αργότερα, η πόρτα χτυπά]
Πρέπει να έφτασε! «Ποιος είναι;» , ρώτησα. Δεν ήμουν σίγουρη ότι ήταν η Αλλαγή. Ποιος ξέρει τι βρίσκεται πίσω από μια κλειστή πόρτα, ώσπου να την ανοίξει; Μια υπέρθεση γεγονότων, ισοπίθανων μεταξύ τους, νεκροζώντανων θα έλεγε κανείς, ώσπου να αντιληφθούν την παρουσία μου.

[ανοίγω δειλά την πόρτα και ξεφυσώ από ανακούφιση]
Καλώς την Αλλαγή! Πέρασε, κάθισε. Πεινάς, διψάς; Πριν προλάβω να κλείσω την πόρτα, τρυπώνει στο γεμάτο πια σαλόνι μου και η Μελαγχολία. Την σφιχταγκαλιάζω με μια απρόσμενη χαρμολύπη και της προσφέρω μια καρέκλα, να ξαποστάσει. Πάντα μου άρεσε όταν με επισκέπτεται η μελαγχολία.

Τι παράταιρο σαλόνι, με τη θλίψη, την έμπνευση και την επιθυμία να μιλούν και την αλλαγή με την μελαγχολία να γελούν. Τα συναισθήματα υπάρχουν στο σαλόνι μου και πίνουν από το [κρασί] μου και τρώνε το [ψωμί] μου. Όσο περνάει ο χρόνος από τη στιγμή που τα καλωσόρισα, ένα – ένα όλο και ξεθωριάζουν, αφήνοντας την αίσθηση ότι κάποτε υπήρξαν και ότι στιγμιαία ήπιαν από αυτό το ποτήρι και έφαγαν από εκείνο το πιάτο, ώσπου τελικά σαν αόρατα φαντάσματα που κανείς δεν μπορεί να δει – παρά μόνο εγώ – με κοιτούν και χαμογελούν. Αλλά δεν με αποχωρίζονται, είναι πάντα μέσα μου, κι ας αναρωτιούνται οι άλλοι γιατί οι «άδειες» πολυθρόνες στο σαλόνι μου είναι ακόμα πιασμένες.

Η πόρτα ξαναχτυπά, μαζί της και η καρδιά μου· ολοένα και πιο δυνατά. Τι να φοβάμαι τόσο; Είπαμε, το μυστικό είναι πάντα να καλωσορίζεις τους καλεσμένους σου, ακόμη κι εκείνους που δεν σου έλειψαν τόσο, γιατί αν νιώσουν ανεπιθύμητοι, δεν θα ξεθωριάσουν ποτέ, αλλά αντ’ αυτού θα ποτίσουν τον χώρο με την παρουσία τους για πάντα.

Αυτήν την φορά, κοίταξα από το ματάκι της πόρτας, για να μην αφήσω τα πράγματα στην τύχη τους. Αχ, όχι! Τι δίλημμα κι αυτό! Απ΄ το ματάκι της πόρτας τα είδωλα φαίνονται παραμορφωμένα και δεν μπορώ να αναγνωρίσω αν αυτή η φιγούρα που περιμένει στην πόρτα μου είναι ο πόνος ή … ο έρωτας.

Και τότε ευχήθηκα να μην είχα κρυφοκοιτάξει ποτέ από το ματάκι, να μην είχα τον χρόνο να το σκεφτώ, να ανοίξω την πόρτα σε ό,τι μου φέρει η ζωή, πριν αφήσω τους φόβους και τις ανασφάλειες μου να κυριαρχήσουν της θέλησής μου.

ισοπίθανα – γεγονότα – σε υπέρθεση

Πίσω από την πόρτα βρίσκεται και ο πόνος και ο έρωτας μαζί, ώσπου να την ανοίξω.

varvouti
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s