Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Επιθυμητά

της Σταυρούλας Κοσκινά

[και όχι τόσο ερωτικά, περισσότερο αγαπημένα]

Θα ήλπιζα να σου προσφέρω έναν έρωτα παράλογο. Από εκείνους που ξενυχτάνε στην ταράτσα,  σε συνοδεύουν στις νυχτερινές βόλτες σου στη βροχερή Θεσσαλονίκη, από εκείνους  που κάνουν τραμπάλα στην παιδική χαρά των κρυφών μας κτητικών επιθυμιών. Από εκείνους όχι που θυμάσαι, αλλά που δεν μπορείς να ξεχνάς. Από εκείνους που φωνάζουν, που κλαίνε, που υποτάσσουν σαν καλός στρατηγός τους μαχητές του.

Παρόλα αυτά μπορώ να σου χαρίσω αγάπη. Από εκείνες που φωλιάζουν ανάμεσα στις βλεφαρίδες των ανθρώπων σου,  που σου κόβουν την ανάσα- για λίγο μόνο- όπως  όταν συνειδητοποιείς ότι πρόκειται να γυρίσεις την τελευταία σελίδα του αγαπημένου σου βιβλίου, εκείνες που κρύβονται κάπου ανάμεσα στις γραμμές των πενταγράμμων, που εμπνέουν αρχιτέκτονες, κι όχι ποιητές. Από εκείνες που έχεις ανάγκη.

Θα ήθελα να σου πάρω ένα σπίτι. Ένα σπίτι με όμορφη θέα από το παράθυρο του σαλονιού. Και εσύ να χαμογελάς όσο την αγναντεύεις και να μονολογείς ψιθυρίζοντας «τι ωραία θέα», κι εγώ από δίπλα να μπορώ να συμφωνήσω, απλά κοιτώντας εσένα.

Όμως μετά αναλογίζομαι πως σπίτι είναι η καρδιά και ότι μπορεί να μείνω και άστεγη, αν εσύ προτιμάς άλλη στέγη.

Μακάρι να μπορούσα συρρικνώσω τον κόσμο και τον χωρέσω μέσα στην παλάμη μου, ώστε να μπορώ να σε φτάσω όπου κι αν είσαι μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Να μη χρειάζεται να διασχίζω ηπείρους, ερήμους και λεωφόρους.

Αλλά μετά θυμάμαι ότι οι βαθύτερες αποστάσεις δεν είναι γεωγραφικές και ότι το μακρύτερο ταξίδι είναι αυτό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

Κι όλα αυτά με θλίβουν. Ίσως διότι ήθελα να σου προσφέρω πράγματα που δεν κατάφερα. Επειδή ίσως το μόνο που ποτέ θα ήθελα, το μόνο που θα μπορούσα ποτέ να σου ζητήσω είναι να έρθεις να κάτσουμε δίπλα και να απολαύσουμε μαζί μια ατελή ησυχία.  Αυτή  λοιπόν θα ονομάσω «αγάπη» και θα κουρνιάζω στην αγκαλιά της κάτω από τα σκεπάσματα, μέχρι να ξυπνήσω δίπλα σου ένα πρωινό στο μονό μας κρεβάτι.

Μέχρι να έρθεις.

Κι αν έρθεις, θα ονομάσω εσένα αγάπη.

Κι αν δεν έρθεις, θα αρχίσω να μονολογώ ασυναρτησίες για να πάψει να ηχεί στο δωμάτιο η ησυχία που πριν τόσο λαχταρούσα.

Τουλάχιστον θα ξέρω ότι έτσι σκότωσα μόνη μου την αγάπη μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s