Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

*τοπικός προσδιορισμός

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #68

Σκέφτομαι καμιά φορά πως οι διαθέσεις είναι τόποι και πως μπορείς να περπατήσεις ή να ταξιδέψεις από τη μία διάθεση στην άλλη. Με παρηγορεί η ιδέα πως όντως τα συναισθήματα μπορούν να προσδιοριστούν τοπικά: σημαίνει πως μπορείς με έναν σχετικά πρακτικό τρόπο να ξεφύγεις από κάτι που σε ταλαιπωρεί.

Με τον ίδιο τρόπο που τοπικά προσδιορίζονται τα συναισθήματα, θα μπορούσε κανείς να πει πως ορίζεται και η ταυτότητα. Είμαι όλα όσα χωράει ένας συγκεκριμένος χώρος. Τα χρώματα που επιλέγονται, τα πράγματα που κόλλησα στον τοίχο. Είμαι τα σεντόνια και η παπλωματοθήκη, τα πιατικά στην κουζίνα. Το αβοκάντο που υπομονετικά περιμένει στον ήλιο για να ωριμάσει, τα ωράρια του ύπνου και οι σωλήνες του καλοριφέρ – είμαι η ζέστη που μεταφέρεται. Και το κρύο που μπαίνει από τα παράθυρα.

Επιλέγω να μην εξηγώ τη σημασία των λεγομένων πάντα. Τα πράγματα ορίζονται από τις συντεταγμένες τους. Κοιτώ τον χώρο και αποφασίζω πόση σημασία θα δώσω. Σκέφτομαι επίσης το ενδεχόμενο να αρχίσω να μιλάω τοπικά. Να σχηματίζω τις λέξεις στον χώρο: κάθε δήλωση να μοιάζει με μια νεκρή φύση. Διαφορετικές συνθέσεις, διαφορετικά νοήματα. Οι απόψεις, τα συναισθήματα, η ταυτότητα ορισμένα στον χώρο και άρα απτά. Μετακινώντας ένα φλιτζάνι ή ανάβοντας το φως κάτι άλλο προκύπτει πάντα.

Όταν κλείνεσαι έξω από την καλή διάθεση, πάρε το αεροπλάνο. Βρες ένα μέρος που θα σε φροντίσει, άνοιξε την πόρτα. Άσε το χαρτί και το μολύβι πάνω σε ένα κίτρινο τραπέζι, κυνήγα τον ήλιο, κοιμήσου καλά. Δώσε σημασία στις λεπτομέρειες και τις υφές των ανθρώπων.

Υπάρχει μια μικρή πόλη πάνω σε μια λίμνη και ένα ποτάμι, μια πόλη που ακουμπάει τα σύνορα και γέρνει. Ανάμεσα στα δέντρα που ριζώνουν κοντά στο νερό και τα κλαδιά τους παίρνουν ένα περίεργο σχήμα, ανάμεσα στις οικογένειες με τα παιδάκια, στο νερό που λαμπυρίζει, μαζεύω τα κομματάκια της ταυτότητάς μου που βρίσκω πεσμένα. Μοιάζουν με φασόλια ή ρεβύθια που δείχνουν τον δρόμο.

Όσο όμως κι αν ακολουθώ τη διαδρομή, σχηματίζω απλά έναν κύκλο. Γυρίζω γύρω από ένα χρώμα και ένα φλιτζάνι. Αποφασίζω να τα βάλω όλα σε ένα βάζο και να τα πάρω μαζί μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s