Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

*υδάτινοι δρόμοι

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #69

Στα γερμανικά το χταπόδι το λένε Tintenfisch, δηλαδή μελανόψαρο. Ή ψάρι από μελάνι. Η συγκεκριμένη λέξη αγνοεί τα οχτώ του πόδια και επικεντρώνεται σε ένα άλλο χαρακτηριστικό που συχνά ξεχνάμε ή αποδίδουμε μόνο στις σουπιές και τα καλαμάρια. Μου αρέσει η εικόνα ενός χταποδιού μελανοφόρου και μαλανοβλήτη, προστάτη των συγγραφέων και των ζωγράφων. Πλάσμα με αρμοδιότητα φροντίδας τα μαρκαδοράκια, τα πενάκια και τα μολύβια που γλιστράν από τις τσέπες των σακιδίων πέφτουν στο πάτωμα σπάζοντας τη μυτούλα τους. Οχτώ μύτες και γραφίδες: μία για κάθε πόδι.

Ψάχνω κάποιον να με βοηθήσει να γράψω, κάποιον να μου πει μια ιστορία που θα με κάνει να θέλω μόνο να γράφω, κάποιον που θα με δέσει, θα με παγιδέψει και θα με αναγκάσει να γράψω αυτά που έχω στο κεφάλι μου. Ή που θα μου θυμίσει αυτά που έχω μέσα στο κεφάλι μου και έχω τακτοποιήσει με τέτοιον τρόπο που πια δεν βρίσκω. Και κάποιον που αν τελικά δεν υπάρχει τίποτα να βρω, θα βρει μια ακρούλα, μια μικρή τρυπίτσα και θα φυσήξει μέσα τις λέξεις και τα νοήματα. Όλα θα γίνουν ιστορία, όλα θα έχουν νήμα. Ψάχνω έναν θαλασσινό προστάτη, έναν φάρο και έναν φαροφύλακα.

Κρυμμένο μέσα στα βράχια το χταπόδι μου δείχνει τους υδάτινους δρόμους. Τους έχει σχεδιάσει με μελάνι ανεξίτηλο (και προφανώς αδιάβροχο): η διαδρομή σχηματίζεται δαιδαλώδης σαν σύστημα από αρτηρίες και φλέβες, ένα μικρό κυκλοφορικό που δεν χρειάζεται αίμα, αλλά δεν του λείπουν τα αισθήματα. Στην επιφάνεια εμφανίζονται οι πλαφλασμοί και ο αφρός έχει μια αναλόγως ανάγλυφη ουσία. Μελάνι ανακατεμένο με μακαρόνια και με τυπογραφικά στοιχεία, μελάνι καθοδηγητικό και χορταστικό.

Κάθε χρόνο υπάρχει μια σκέψη που τα διέπει όλα. Μια καινούργια μονομανία που γίνεται θεματικός άξονας των πάντων. Ανοίγεις τα μάτια σου, ένα βιβλίο ή την τηλεόραση. Στο περιθώριο ή στο κέντρο υπάρχει μια δροσερή σταγόνα, λίγο νερό, μερικά πλοκάμια, ένα ψάρι που ψάχνει την οικογένειά του, μια χελώνα που αποφασίζει να μιλήσει, κάποιος που αυτοπροσδιορίζεται με αποχρώσεις του μπλε, μικρά ναυάγια και δάκρυα που σε πνίγουν.

Όμως σαν παιδικά μπισκοτάκια -άγλυκα και εικονογραφημένα- έρχονται σιγά σιγά οι λύσεις. Κάποιο παιδάκι ίσως χαρεί· και ίσως στέκεται στην άκρη του κύματος κρατώντας ένα χταπόδι αγκαλιά.

konstantinou sgourou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s