Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Ρουτίνα

του Δημήτρη Βέρρου.

 

Είμαι ψυχαναγκαστικός.

  Λυπάμαι που το λέω, αλλά είμαι. Η καθημερινότητά μου διέπεται από μια ρουτίνα και δεν παρεκκλίνω λεπτό από αυτή, διαφορετικά δεν ξέρω ποιος είμαι. Δεν ξέρω τι κάνω και γιατί.

   Ξυπνάω στις 8, έπειτα από τόσα χρόνια γίνεται πλέον μηχανικά. Πίνω καφέ και τρώω πρωινό, κάθε πρωί αφού πλύνω το πρόσωπό μου σχολαστικά. Μοιάζει με σκηνικό από κάποια χαζή Χολυγουντιανή ταινία, αλλά δεν είναι. Έπειτα ντύνομαι και όση ώρα το κάνω αυτό κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Παρατηρώ το σώμα και το πρόσωπό μου. Θέλω να σιγουρευτώ πως είμαι ακόμα εγώ εκεί μέσα , έπειτα από τόσα χρόνια. Προσπαθώ να με θυμηθώ παιδί, έφηβο και τώρα ενήλικα και παρατηρώ όλες τις αλλαγές, κακές ή καλές που μου έχουν συμβεί. Όλες τις ουλές από τα παιχνίδια της παιδικής ηλικίας  και όλα τα φιλιά και τα χάδια από τους έρωτες της εφηβείας. Στην συνέχεια, φοράω τα ακουστικά μου και φεύγω από το σπίτι για να φτάσω στην δουλειά μου. Όταν σχολάω, παίρνω κάτι απέξω να φάω και γυρίζω σπίτι όπου επιλέγω μια ταινία, που λογικά έχω ξαναδεί, και την παρακολουθώ μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Δεν ξέρω αν είμαι μοναχικός, αλλά προτιμώ αυτές τις στιγμές με τον εαυτό μου περισσότερο από τις υπόλοιπες.

   Όλα αυτά συνέβαιναν μέχρι κάποια στιγμή.

Μετά ήρθες εσύ και κάτι μέσα μου άλλαξε.

   Τώρα ξυπνάω πριν την καθορισμένη μου ώρα και πετάγομαι από το κρεβάτι λες και είναι ανάγκη να βγω από εκεί μέσα. Πλένω τα δόντια μου και τρώω πρωινό με γρήγορες κινήσεις. Ντύνομαι με ό,τι βρω μπροστά μου χωρίς να προσέξω το σώμα ή το πρόσωπό μου. Αντίθετα κοιτάω εσένα. Την αντανάκλαση σου στον καθρέφτη μου. Ετοιμάζεσαι κι εσύ όπως εγώ στο διαμέρισμά σου. Τρέχεις σαν τρελή για να προλάβεις, με μια κούπα στο ένα χέρι και το τηλέφωνο στο άλλο. Πόσο καιρό μένεις απέναντί μου; Γιατί δεν σε έχω προσέξει ξανά; Πως σε λένε; Τι δουλειά κάνεις; Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία; Τόσα πράγματα που θέλω να σε ρωτήσω και σε κοιτάω από το παράθυρό μου με ένα χαζό χαμόγελο. Παίρνω τα πράγματά μου και βγαίνω από το σπίτι μου. Ξεχνάω τα ακουστικά μου. Γαμώτο! Δεν προλαβαίνω να γυρίσω να τα πάρω. Κατεβαίνω δύο – δύο τις σκάλες και η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Σε προλαβαίνω στην στάση του λεωφορείου. Στέκομαι δίπλα σου. Απέχουμε εκατοστά και γυρίζω να σε κοιτάξω με ένα χαμόγελο που το ανταποδίδεις. Ανταλλάσσουμε «καλημέρες» και χαιρετισμούς, αλλά θέλω κάτι παραπάνω. Θέλω να μάθω τα πιο σκοτεινά σου μυστικά. Τις χαζές φοβίες και τα όνειρα σου. Έχεις αδέλφια ή μήπως είσαι μοναχοκόρη και το καμάρι των γονιών; Πριν προλάβω να πω κάτι άλλο μπαίνεις στο λεωφορείο και χάνεσαι. Η υπόλοιπη μέρα κυλάει αδιάφορα κι εγώ μετράω τις ώρες μέχρι να σε δω ξανά.

    Η ρουτίνα μας συνεχίζεται για μερικές εβδομάδες ακόμα χωρίς μεγάλη πρόοδο πέρα από μερικά «γεια» και «πως είσαι;» που μπορούν να χαρακτηριστούν και ως ντροπιαστικά. Τα βράδια τα περνάς κι εσύ μόνη με κάποια ταινία και χαμηλό φωτισμό. Κοίταξε να δεις που έχουμε κάτι κοινό τελικά!

    Τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά, μου μοιάζουν τόσο μακρινά. Σαν να μην έγιναν ποτέ στην πραγματικότητα. Αυτή την στιγμή ξαπλώνω στο κρεβάτι χωρίς καμία διάθεση να σηκωθώ. Η ώρα στο ψηφιακό ρολόι δίπλα μου με ενημερώνει πως είναι οχτώ και μισή κι εγώ ακόμα ξαπλώνω, βαρύς σαν άρρωστος. Στο σπίτι υπάρχει μια απροσδιόριστη μυρωδιά, μάλλον από την κουζίνα. Σηκώνομαι και ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου, που έχω καιρό να ξυρίσω. Τα μάτια μου μοιάζουν υποτονικά. Το ψυγείο είναι άδειο, αλλά έτσι και αλλιώς δεν έχω διάθεση να φάω κάτι. Κάθομαι στον καναπέ και κοιτάω απέναντι το διαμέρισμα σου. Είναι άδειο. Μετακόμισες κάποια μέρα που δεν περίμενα και από τότε το σπίτι είναι άψυχο. Σε θυμάμαι να χορεύεις ή να προσπαθείς να χωρέσεις στα ρούχα σου το πρωί πριν την δουλειά και γελάω μελαγχολικά στην θύμησή του. Μάλλον θα τηλεφωνήσω να πω πως είμαι άρρωστος και θα συνεχίσω να κοιτάω το παράθυρο όπως τις προηγούμενες μέρες. Έχω την εντύπωση πως θα χάσω την δουλειά μου, αλλά τώρα δεν με απασχολεί ιδιαίτερα αυτό. Κοιτάω το παράθυρο και περιμένω να σε δω, παρόλο που ξέρω ότι δεν θα φανείς ποτέ ξανά εκεί.

    Είναι περίεργες οι ρουτίνες που ακολουθούμε στην ζωή μας.

    Και είναι ακόμα πιο δύσκολο να ξεφύγεις από αυτές.

 

 

verros
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s