Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

[Τα έργα του μετρό]

της Σταυρούλας Κοσκινά 

Έχει περάσει μια βδομάδα και τρεις ώρες.

Μοιρασμένες νωχελικά σε ό,τι χωράει ο νους σου: σε βιβλία και πίνακες ζωγραφικής, σε πολύχρωμες λαδομπογιές και μαρμάρινα τραπέζια, σε αφίσες στις τζαμαρίες των βιβλιοπωλείων, σε καφέδες , σε άσκοπα περπατήματα.

Με ξαφνικούς πόθους, με ζήλιες, με κρυφτό, με πείσμα.

Έχει περάσει μια εβδομάδα που τα λεωφορεία δεν κινούνται με τον ίδιο ρυθμό. Διασχίζουν τους δρόμους πιο αργά από ότι πριν. Μα τι με πειράζει; Δεν ανυπομονώ άλλωστε να πάω κάπου. Όποια γειτονιά κι αν κοιτώ είναι εξίσου άχρωμη, με κάτι μυστήρια σημάδια που ο χρόνος της άφησε περνώντας. Αλλά δεν με ενδιαφέρει, ας περπατώ στα απομεινάρια του. Και τι να κάνω τα τυχαία αγγίγματα με τον επιβάτη της διπλανής θέσης; Η βιομηχανία της τύχης δεν με συγκινεί πλέον. Δεν την προσκυνώ, αλλαξοπίστησα.

Αλήθεια, ο χρόνος περνάει αργά. Κάθε λεπτό το νιώθω πιο βαρύ. Κάθε δευτερόλεπτο πιο σκληρό. Κάθε κλάσμα του σχεδόν παράνομο. Όσο παράνομες  είναι και οι σκέψεις μου. Και τα τραγούδια στα ραδιόφωνα σαν να παίζουν πιο αργά, λιγότερα ρυθμικά, αχ άκου! Άκου! Τα παράσιτα της ζωής μας κάπου ανάμεσα σε κάτι σκόρπιες νότες που ουδέποτε μου δεν μπόρεσα να τραγουδήσω. Ήμουν πάντα λίγο παράφωνη για σένα, το ομολογώ.

Και ξέρεις τι μου θυμίζει περισσότερο από όλα εμάς; Περισσότερο από τα αργοκίνητα λεωφορεία, τα σχεδόν σταματημένα ρολόγια. Περισσότερο από τα παράσιτα; Ναι.

Μάλλον τα έργα του μετρό. Σε διαρκή εξέλιξη, χωρίς ποτέ να ολοκληρώνονται. Μια αέναη προθεσμία  ολοκλήρωσης. Όχι σήμερα, αύριο. Κι όταν το αύριο έρθει , δεν είναι ποτέ σήμερα. Είναι πάντα αύριο.

«Αύριο θα σε πάρω να φύγουμε κάπου, να χαθούμε. Αύριο θα σε ξεναγήσω στα πιο ανέγγιχτα, πολύχρωμα μέρη αυτής της πόλης.  Αύριο θα σου ζητήσω να μου εξηγήσεις τι αγαπάς περισσότερο σε μένα. Αύριο θα σε ερωτευτώ»

Αλλά όλο τρέχω να προλάβω ένα αύριο και ποτέ δεν το φθάνω. Δεν προλαβαίνω, και δεν θα προλάβω και ποτέ. Μπορεί, σαν το μετρό, να ήμασταν ότι καλύτερο μας έχει συμβεί. Αλλά δεν θα γίνουμε. Ή μάλλον θα γίνουμε. Αύριο.

Θα σε αγαπήσω πολύ. Αύριο. Γιατί σήμερα δεν πρόλαβα.  

Όπως  λέει και στα «φθηνά τσιγάρα»: δεν πρόλαβα να σε εντυπωσιάσω.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s