Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Νέα αρχή

της Μαρίας Χατζηκαλλία

Ένα κείμενο που θα ξεκινούσε αλλιώς και θα τελείωνε κάπως αλλιώς. Θα το διέκοπταν πλήθος μικρών και τεράστιων πραγμάτων. Ίσως αρχικά να ήταν μια τεράστια λίστα σούπερ μάρκετ με γάλα, αυγά και σέλινο ο λόγος της αναβολής. Ή ακόμη κάτι τελείως σοβαρό όπως, ας πούμε, ένα στομάχι με πεταλούδες ή ένα μισοτελειωμένο βιβλίο παύλα κόμικ για κάποιον τρελό επιστήμονα. Επίσης ας πούμε για εκείνες τις φορές που το κείμενο, που θα ξεκινούσε κάπως αλλιώς από τον τρόπο που ξεκίνησε, συνάντησε τις πιο όμορφες λέξεις, τις έκανε φίλες και έπειτα προτάσεις, πολλές όμορφες φιλικές προτάσεις που όμως χάθηκαν, όπως χάνονται τα πιο όμορφα όνειρα. Τυχαία και όταν ανοίξουμε τα μάτια, σχεδόν κατά λάθος ή σχεδόν επίτηδες. 

Ή τότε που τα κορίτσια φορούσαν ακόμη κόκκινα πέδιλα και λευκά φουστάνια και είχε ζέστη, πολύ ζέστη, αλλά τα χρώματα ήταν μουντά και τα κολιέ από κοχύλια ελαφρώς παράταιρα μέσα στο αστικό τοπίο. Χαριτωμένα ξεγλίστρησε, ας πούμε, το κείμενο, που θα τελείωνε αλλιώς από τον τρόπο που θα τελειώσει, από αυτή την εξαίσια χορευτική παράσταση των κοριτσιών, στο δωμάτιο με τους πορτοκαλί τοίχους και τις άτυπες Πρωτοχρονιές. Κρίμα πραγματικό αν σκεφτεί κανείς όλες τις πρόβες των γραμμάτων που δεν έγιναν ποτέ χορο-γραφίες ή των ερωτευμένων που ποτέ δεν αποδέχθηκαν τα ελαττώματα των παρενθέσεων. Κρυμμένες πίσω από την τρίτη κουίντα, περιμένοντας τον χορο- γράφο να τις καλέσει, έκρυβαν στα χεράκια τους τις πιο όμορφες προτάσεις, με τον ίδιο τρόπο που τα κορίτσια με τα κόκκινα πέδιλα κρύβουν μια τρυφερή καθαρότητα, που αν μη τι άλλο δε λείπει από την ποίηση, λείπει όμως από τη ζωή. 

Και όταν ο καιρός έδειχνε να περνά και οι λέξεις ήταν γεμάτες σιωπή και ελαφρώς κουρασμένες για να υπάρξουν, ας πούμε πως άρχισαν να αναζητούν αυτόν τον κάποιο που δε θα τις πρόδωσε τη στιγμή που ο χρόνος δεν θα ήταν αρκετός, γιατί ο χρόνος ποτέ δε θα είναι αρκετός, θα τις βοηθούσε να πουν ιστορίες που δε θα ανακυκλωθούν αργότερα σε γραμματάκια ή θα τις τακτοποιούσε με τέτοιο τρόπο που θα ξεχνούσαν πως κάποιος, κάποτε, δεν τις φρόντισε αρκετά, ώστε να έχουν το νόημα που θα τροφοδοτήσει από την αρχή τις αντοχές τους. 

Τελικά, οι λέξεις παγιδεύουν αυτούς που αρνούνται να τις υπηρετήσουν. Μπλέκονται στη γλώσσα τους, αφήνουν ποστ-ιτ στο ψυγείο τους και γίνονται η σιωπή τους όταν η εξήγηση που άργησε να έρθει, έρχεται. Οι λέξεις, χαριτωμένες και θαρραλέες, επιστρατεύουν κάθε σιωπή, για να γίνει το κείμενο που ξεκίνησε κάπως έτσι, η αφορμή μιας ιστορίας γραμμάτων που μετά από πολύ καιρό θα τελειώσει κάπως έτσι, και ας πούμε πως τα καταφέρνουν. 

ws

hatzikallia
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s