Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

*η λεπτή τέχνη του να αποχωρίζεσαι

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #74

Βρίσκομαι στο σημείο εκείνο που σκάει το κύμα. Στο σημείο μετάβαση. Αλλά βρέθηκα εδώ τόσο φυσικά, βιαστικά και αυτόματα που ξέχασα να αγχωθώ. Κοιτάω τα κύματα, φαντάζομαι τα ψάρια, το ηλιοβασίλεμα και όλα τα παιδάκια που έμαθαν εδώ να κολυμπάνε.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχα την τύχη να σπουδάζω ακριβώς αυτό που μου επέτρεπε να είμαι ο εαυτός μου πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο. Ένας εαυτός διαιρεμένος ανάμεσα σε κουκλόσπιτα και λερωμένα γόνατα, σε φλιτζάνια με βιαστικό καφέ και βιβλία για το Ολοκαύτωμα. Σημειώσεις γεμάτες με νόμους και θεωρίες, αλλά και απαλά χαμόγελα σχεδιασμένα στην άκρη της σελίδας. Μια «κυρία» πιο παιδάκι από ποτέ, που μεταμφιέζεται σε μάστορα (όταν εκκρεμούν σκηνικά) και οδοντίατρο (όταν κουνιόνται τα δόντια), σε αυστηρή κουκουβάγια (όταν πρέπει να πούμε την προπαίδεια του εφτά) και σε μεγάλη αδερφή (που χαρίζει τα ρούχα της). Στα σχολεία και πάνω στα μωσαϊκά έμαθα να κλαίω χωρίς να φαίνεται και να γελάω τόσο που να φαίνεται, να μιλάω πιο αργά και να μην θυμώνω τόσο. Στην σχολή και στους δέκα της ορόφους έμαθα να χαμογελάω σε ανθρώπους που στην αρχή που φαίνονταν απαράδεκτα αντιπαθητικοί, να φιλτράρω πληροφορίες και εικόνες, να διαβάζω αναλυτικά προγράμματα. Έμαθα να σκέφτομαι σαν μαθητευόμενη δασκάλα. Να γεμίζω την τσάντα μου με τα απαραίτητα και να εκμεταλλεύομαι σωστά τον χρόνο.

Κάθε φορά που αποκτούσα μαθητές μικρής διάρκειας -παιδάκια κρεμασμένα πάνω μου ή άλλα πιο διστακτικά και απομακρυσμένα- ήξερα πως στο τέλος θα έπρεπε να τα χαιρετήσω. Όσες κι αν είναι οι ζωγραφιές που θα λένε πάνω «για την κυρία με αγάπη», όσες κι αν είναι οι μυστικές ιστορίες, οι καβγάδες που θα αποτρέψεις, τα γκολ που θα πανηγυρίσεις, οι σκέψεις που θα σε κρατήσουν ξύπνιο το βράδυ, ο αποχωρισμός είναι εκεί και σημαίνει το αναπόφευκτο τέλος της σχολικής χρονιάς ή της πρακτικής ή του ιδιαιτέρου ή του διαλείμματος. Τα παιδάκια έρχονται σε εσένα πάντα για λίγο. Για ένα λίγο που έχει σημασία και νόημα. Που είναι βαρύ και ουσιαστικό, μα πάντα λίγο. Τόσο ώστε να ανέβετε μαζί ένα σκαλοπάτι και μετά εκείνα να χοροπηδήσουν ανεβαίνοντας μόνα τους άλλα τέσσερα.

Έτσι κι εγώ. Κοιτάω το κύμα που σκάει μπροστά στα πόδια μου και συνειδητοποιώ πως πρέπει να χοροπηδήξω. Μόνη μου. Ή έστω περίπου μόνη μου. Να αποχωριστώ τις σκάλες και τους ανθρώπους, το λεωφορείο και τις εξεταστικές. Το αμφιθέατρο, η βιβλιοθήκη, οι διάδρομοι θα υπάρχουν εκεί. Η εξοικείωση είναι ανεξίτηλη, αλλά οι τόποι σταθεροί και απομακρύνονται. Κρατώ την ακαδημαϊκή μου ταυτότητα (την πλαστική και επισήμως απενεργοποιημένη) κρυμμένη μέσα στο πορτοφόλι μου: ως ενθύμιο και ως διαβατήριο διακοπών.

Η θάλασσα είναι δροσερή, οπότε λέω να βουτήξω. Καλό καλοκαίρι.

 

konstantinou sgourou
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s