Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Απροθυμία

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

Βράδυ Αυγούστου. Αργά.

Κάθομαι στο μπαλκόνι με μια ζεστή μπύρα στο χέρι. Έχουν περάσει κάμποσες χρονικές στιγμές, στις οποίες είχα ξεχάσει ότι ακόμη την κρατάω.

 Η άδεια πόλη έχει μια κρυμμένη ομορφιά τις νυχτερινές μικρές ώρες. Τα ελάχιστα αναμμένα φώτα στις απέναντι πολυκατοικίες είναι τόσο ομοιόμορφα διαρρυθμισμένα στο οπτικό μου πεδίο.

Θα ήθελα να κεράσω στα άτομα αυτών των διαμερισμάτων μια παγωμένη μπύρα, να τα πούμε λίγο, να ταυτιστούμε λίγο, να νιώσουμε όλοι μαζί τα ρεύματα της καλοκαιρινής αστικής ραστώνης.

Κυριαρχεί ένα «όμως». Αρκετά δυνατό.

Το μυαλό μου είναι σε σένα.

Παρόλο που γνωρίζω ότι δεν θα είσαι έξω στο δρόμο,

ούτε σε ένα από αυτά τα διαμερίσματα με αναμμένα φώτα,

ούτε στο καφέ στην απέναντι γωνία,

ούτε στα δανεισμένα βιβλία του περασμένου μήνα,

ούτε στον αριθμό τηλεφώνου μου,

ούτε στη φράση : θα μιλήσουμε σύντομα.

Η ταχυδρομική κάρτα σου έχει λήξει υποθέτω.

Φοβάμαι μήπως καταλήξεις για μένα μια θολή μπερδεμένη εικόνα. Αλλά αυτό είναι απλά φόβος, δεν νομίζω να έχει ήδη συμβεί.

Μπορεί να έρθει η στιγμή που θα ξεκινήσουμε πάλι. Η άδεια καρέκλα είναι εδώ δίπλα.

Καπνίζοντας θα σε περιμένω.

Μέχρι να γεμίσει το τασάκι. Μέχρι να σκονιστεί η καρέκλα.

Πίστεψα πως μου έδωσες για μια στιγμή ένα μελλοντικό ραντεβού.

Ως τότε δεν θα θελήσω να κεράσω καμία παγωμένη μπύρα στους απέναντι. Οι μισοί έχουν κλείσει ήδη τα φώτα και έπεσαν για ύπνο. Οι άλλοι μισοί έκλεισαν τα φώτα γιατί ξημέρωσε.

daskalopoulou
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s