Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σκληρό και άγριο (;)

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Κι έχουν έρθει αυτά τα βράδια…
Ξέρεις, που κάθεσαι με ζακέτα στο μπαλκόνι
Κοιμάσαι επιτέλους χωρίς air-condition
Και βλέπεις ξανά τα «Φτηνά Τσιγάρα»

Και κάπως περνάνε οι μέρες και όλο κάτι έχεις να κάνεις
[γιατί είναι αναμφίβολα η περίοδος «και τα κεφάλια μέσα» ή «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του»]
αλλά το μυαλό σου δεν είναι πραγματικά εκεί.
Κάποια 24ωρα μετά ξαφνικά βρίσκεις τι είναι εκείνο που σε κρατάει πίσω
Τι είναι αυτό που σου έχει καταλάβει το μυαλό

«Είναι άραγε το πιο σκληρό και άγριο πράγμα για να συλλέξεις οι στιγμές; Κι αν ναι, τι πραγματικά κάνει ένας τέτοιος συλλέκτης;»

Δύσκολο ερώτημα γέννησε το μυαλό μου
Θα το αφήσω στην άκρη, όπως άλλωστε κάνω με ό,τι δύσκολο έρχεται απροσδόκητα στο δρόμο μου.
[Τουλάχιστον έτσι μου είπαν ότι κάνω]
Λίγη ώρα μετά και φαίνεται πως θέλω να αντιμετωπίσω αυτή τη δυσκολία
Ανοίγω τον υπολογιστή μου και γράφω:

Προσδιορίζω ως μία στιγμή, τη στιγμή που έσβησες το τσιγάρο σου στο τασάκι.
Η ψιχάλα που έπεσε στο παρμπρίζ
Το λεπτό εκείνο που με είχες αγκαλιά
Ένα φιλί της μαμάς μου
Το χρονικό διάστημα που με ξέντυνες επάνω στο κρεβάτι σου
Την κούπα που άφησες μέσα στο νεροχύτη
Το περιτύλιγμα που πέταξα στον κάδο
Ένα τυχαίο χάιδεμα των μαλλιών μου
Ένας ψεκασμός της αγαπημένης σου κολόνιας
Και η μυρωδιά της στο χολ καθώς έφευγες

[Και όλα αυτά γιατί να είναι σκληρά και άγρια;]

Νομίζω αρχίζω να καταλαβαίνω καλύτερα.
Είναι σκληρά γιατί κάθε τέτοια μικρή στιγμή κρύβει μία ωμή αλήθεια
Είναι αυτό που λέμε ακατέργαστος ρεαλισμός
Δεν επιδέχεται καμία από τις παραπάνω στιγμές περίπλοκες εξηγήσεις, δεύτερες σκέψεις ή αυταπάτες.
Είναι αυτό που είναι και δεν αλλάζει.
Εμείς όμως έχουμε μάθει να κάνουμε τα πράγματα σύνθετα, να υπεραναλύουμε, να σκεφτόμαστε, να έχουμε αμφιβολίες. Δεν μας αρέσει η πραγματικότητα και την καλλωπίζουμε, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι εν τέλει την αλλοιώνουμε.
Και άγρια! Αχ οι στιγμές είναι όντως άγριες…
Είναι ανήμερες και τρέχουν στο φυσικό τους περιβάλλον
Δεν μπορείς να τις πιάσεις, ούτε να τις αιχμαλωτίσεις
Κι αν το κάνεις ξες ότι έχουν ήδη φύγει.
Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα
Αν είσαι παρατηρητικός μπορείς απλά να τις χαζεύεις όσο αυτές θα τρέχουν.
Μόνο που και πάλι δεν ξέρουμε να το κάνουμε.
Δεν ξέρουμε να ζούμε και να γινόμαστε παρατηρητές της στιγμής  γιατί πολύ απλά δεν ζούμε στο τώρα.
Ζούμε με το ένα πόδι στο χθες και το άλλο στο αύριο.
Κρατάμε ένα μεγάλο μερίδιο του παρελθόντος προσκολλημένο πάνω μας και παράλληλα το μυαλό μας τρέχει τόσο πολύ που σκεφτόμαστε τι φαγητό θα μαγειρέψουμε σε 5 μέρες από τώρα.

Όσο για τη δουλειά του συλλέκτη, δεν είναι δύσκολο πλέον να την προσδιορίσω.
Είναι η δουλειά του να είσαι άνθρωπος, να είσαι εσύ.
Και ναι αν με ρωτάς είναι ώρα να γίνουμε όλοι λίγο περισσότερο συλλέκτες, λίγο περισσότερο άνθρωποι, λίγο περισσότερο εμείς.

Κι αν δεν ξέρεις πώς να το κάνεις μην αγχώνεσαι…
«Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι.»

Μπορείς να δεις την ταινία εδώ:

Ή έστω να ακούσεις αυτό:

konstantinou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s