Μετάβαση στο περιεχόμενο

*χρώματος μανταρινί

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού 

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #75

Έχω βάσιμες υποψίες πως η φετινή χρονιά θα είναι μανταρινί. Όχι ακριβώς πορτοκαλί, αλλά σε αυτή την πιο απαλή απόχρωση που έχουν οι φλούδες από τα μανταρίνια. Θα έχει και την μυρωδιά που κρύβουν οι πόροι του φρούτου και σκάνε όταν τους ξύσεις για να πιτσιλίζουν τα μάτια σου που τότε τσούζουν αλλά και καθαρίζουν.

Σε κάθε χειμωνιάτικη τσάντα υπάρχει ένα ξεχασμένο μανταρίνι: μια προσπάθεια εξυγίανσης της συνήθειας. Να σταθείς στην στάση του λεωφορείου, να το ξεφλουδίσεις και να ξεχωρίσεις μία μία τις φέτες. Τοποθετείς κάθε φέτα μπροστά στον ήλιο για να δεις αν έχει κουκούτσια. Σαν ακτινογραφία. Μετά θα ακολουθήσει η εγχείρηση με το νύχι.

Σκέφτομαι αυτή την τόσο αυτονόητη διαδικασία πάντα τοποθετημένη σε ένα περιβάλλον. Άλλοτε στον δρόμο για το σχολείο, στην σχολή ή μετά το μεσημεριανό και πριν από την επίσκεψη. Με την προσδοκία να μυρίζεις ωραία όταν θα συναντήσεις κάποιον. Και πως θα μυρίζει και εκείνος αντίστοιχα. Η μυρωδιά στο χέρι θα μείνει για καιρό.

Τα μανταρίνια είναι σαν τα χειμωνιάτικα πουλόβερ. Ικανά για τα πάντα. Για χουχούλιασμα και αγκαλιές, για καρφίτσες και καλά παλτά. Για όταν θέλεις να χαμογελάσεις στους πάντες και όταν θέλεις να κρυφτείς πίσω από το ψυγείο και ανάμεσα από το κρεβάτι και τον τοίχο. Για τις μέρες με τα ανοιχτά παράθυρα και τον χειμωνιάτικο ήλιο ή για τη βροχή που σε ακολουθεί και κολλάει στα μαλλιά σου τις πιο λάθος μέρες.

Μοιάζουν με χαμένες ομπρέλες ή με τις ολόιδιες αγορασμένες ξανά. Διευθύνουν διαλόγους και κατευθύνουν συζητήσεις. Σκίζεις μία φέτα από το σύνολο και ακουμπώντας τον ώμο την ταΐζεις. Τα δάχτυλα βρίσκουν τα ξεραμένα χείλια. Διαλέγεις τα ακέρωτα για να γίνουν παιχνίδι: μικρό μπαλάκι που καθοδηγεί τα πρώτα βήματα. Και με έκπληξη διαπιστώνεις πως υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να φάνε την -κατά κοινή ομολογία- μη βρώσιμη φλούδα.

Έτσι. Αυτή η χρονιά που εγκαινιάζει τη δεκαετία θα θυμίζει μανταρίνι. Που βράζει και πολτοποιείται και γίνεται γλυκό με φλουρί που ονομάζουμε βασιλόπιτα. Αλλά και που ξεμένει σκέτη φλούδα πάνω στο καλοριφέρ να γεμίζει άρωμα το σπίτι. Άρωμα και δέρμα απαλό.  

 

konstantinou sgourou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s