Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ένας μαραμένος φίκος, το ζευγάρι του τρίτου και ο γιος της Τασίας.

του Δημήτρη Βέρρου.

 

Στέκεσαι εκεί ή μάλλον χάσκεις. Μοιάζεις αβέβαιη και κάπως στωική. Μοιάζεις με ξύλινη κούκλα παλαιοπωλείου. Μάτια ορθάνοιχτα, ρούχα στην τσάκιση, χέρια μετέωρα, πόδια εν κινήσει. Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, αλλά εσύ εκεί, αβέβαιη με το ένα πόδι στον αέρα σαν να ετοιμάζεσαι να χορέψεις. Έχασες τον δρόμο; Η αλήθεια είναι ότι δεν σε θυμάσαι να περπατάς. Δεν σε θυμάσαι να βγαίνεις από το σπίτι. Μπορεί κάλλιστα κάποιος να ήρθε και να σε έστησε σε αυτό το σημείο. Να σε κούρδισε και να σε άφησε προς παρατήρηση τρίτων. Τον τελευταίο καιρό ξεχνάς. Δικαιολογείς τις απλές μηχανικές κινήσεις. Την αίσθηση των ρούχων στην επιδερμίδα σου, την γεύση του καφέ το πρωί. Το ξεκατίνιασμα της γειτόνισσας απέναντι και τον καβγά του ζευγαριού στον τρίτο, που δεν λέει να τελειώσει ποτέ. Αυτός καταριέται την στιγμή που την γνώρισε και εκείνη θυμάται έναν παλιό γκόμενο που της φερόταν σαν πραγματική κυρία. Έπειτα απλώνει τόνους μεικ απ για να καλύψει τα αποδεικτικά στοιχεία, ρίχνει όλα της τα πράγματα σε μια ταλαιπωρημένη βαλίτσα, αλλά πριν φύγει κοντοστέκεται. Διστάζει να κάνει το βήμα. Έπειτα γυρίζει πίσω, τοποθετεί τα πάντα στην θέση τους και ετοιμάζει το φαγητό για το μεσημέρι. Μοσχαράκι κοκκινιστό θα κάνει με λίγο από την ζωή της. Έτσι ξεκινάνε πάλι όλα από την αρχή.

  Εσύ τα γνωρίζεις όλα αυτά από την κυρία Τασία απέναντι, πραγματική κουτσομπόλα και μάνα δις χωρίς έγνοιες και ανησυχίες πια για τα καμάρια της. Η μία, η μεγάλη, παντρεύτηκε τον εφηβικό της έρωτα και ξενιτεύτηκε στας Γερμανίας για ένα καλύτερο μέλλον. Της στέλνει γράμματα και φωτογραφίες από την νέα της ζωή και η Τασία τις κολλάει στο ψυγείο δίπλα από την λίστα για το σουπερ. Ο μικρός είναι ευαίσθητος, το πουλάκι της και ακόμα ψάχνει την κλίση του. Στα τριάντα και ζωγράφος, παύλα, καλλιτέχνης εκθέτει τα έργα του στον δρόμο. Πρόσωπα καθημερινά, οικεία・Σώματα γυμνά με πληγές, πεσμένα στήθη και στραβά πόδια・ Πρόσωπα κενά, πρόσωπα δυστυχισμένα. Ο πατέρας του, του έδωσε τελεσίγραφο, αλλά η Τασία πιστεύει στο ταλέντο του κανακάρη της.

   «Ο γιος μου είναι μόνος του» σου λέει κάθε φορά που σε βλέπει και σε κοιτάει όλο νόημα. Εσύ την κοιτάς και της χαμογελάς χωρίς να πεις κάτι. Φεύγεις μακριά πριν στεριώσει το προξενιό, γιατί πνίγεσαι από την τόση οικειότητα. Δεν είσαι έτοιμη να γίνεις μέρος κάποιου ανθρώπου και δεν θέλεις κιόλας. Στο σπίτι σου έχεις έναν φίκο και αυτός είναι μαραμένος. Τα φύλλα του είναι κίτρινα κι έχουν πέσει από την παραίτηση. Τα πιάτα στον νεροχύτη έχουν γίνει στοίβα και η βρύση ακόμα τρέχει με ένα ενοχλητικό «πλοπ – πλοπ» που σε ξυπνάει μέσα στην νύχτα・ Καταλήγεις να κοιτάς την ρωγμή στο ταβάνι πάνω από το κεφάλι σου. Είναι τεράστια η γραμμή και χωρίζει το ταβάνι ακριβώς στην μέση. Κάποιες φορές σκέφτεσαι πως θα πέσει και θα σε πλακώσει την ώρα που θα κοιμάσαι. Θα σε βρουν έπειτα κάτω από τα μπάζα, γκρίζα και γαλήνια σαν την ωραία κοιμωμένη. Αυτά σκέφτεσαι και δεν κοιμάσαι. Κόβεις βόλτες στο σπίτι με ένα τσιγάρο στο στόμα, ακούς το ζευγάρι του τρίτου να πηδιέται με βρωμόλογα και προσποιείσαι πως δεν τους ακούς. Ανοίγεις την τηλεόραση και αλλάζεις τα κανάλια μέχρι να σου κολλήσει κάτι και τελικά την κλείνεις και συνεχίζεις να ακούς το ζευγάρι του τρίτου, που τώρα φτάνει στην κορύφωση. Τελειώνεις το τσιγάρο και βγαίνεις στο μπαλκόνι.

   Η νύχτα είναι γλυκιά. Τα φώτα του δρόμου και τα αυτοκίνητα μοιάζουν σαν να βγήκαν από ταινία. Ακούγεται ο κόσμος που περπατάει και ένας μελωδικός βόμβος που δεν καταλαβαίνεις τι είναι. Ανάβεις κι άλλο τσιγάρο και το καπνίζεις έτσι όπως είσαι με το νυχτικό στο μπαλκόνι. Ο γιος της Τασίας ζωγραφίζει με μανία έναν πίνακα. Τα χέρια του είναι γεμάτα χρώματα και από πάνω δεν φοράει τίποτα. Πιάνεις τον εαυτό σου να παρατηρεί το κορμί του και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως ο γιος της Τασίας σε κοιτάει πίσω. Μένετε για λίγα λεπτά έτσι. Εσύ με το νυχτικό και το τσιγάρο κι εκείνος ημίγυμνος με τα χέρια βουτηγμένα στα χρώματα, λες και σκότωσε κάποιον. Υπάρχει κάτι ερωτικό στις ματιές σας. Θέλεις να έρθει εδώ και να πηδηχτείτε κι εσείς όπως το ζευγάρι του τρίτου. Πιθανότατα θα είναι τύπος που θα θέλει να σε ζωγραφίσει πριν την πράξη και τελικά δεν θα το κάνει καθόλου. Ο πίνακάς σου θα είναι ένα σκουπίδι. Ένα τρίγωνο για κεφάλι, μια γραμμή για χέρια και χρώματα περίεργα. Θα σε εκθέσει έπειτα σε έναν δρόμο χωρίς όνομα και όποιος περνάει θα σε βλέπει και θα γελάει μαζί σου. Θα είσαι εκτεθειμένη κι εκείνος θα καμώνεται πως ζωγράφισε την Τζοκόντα. Θα γίνεις η μούσα του και θα σε πηδάει αχρείαστα πρόστυχα και με ακροβατικά κι εσύ θα κοιτάς την ρωγμή στο ταβάνι και θα εύχεσαι να πέσει και να σας πλακώσει και τους δυο. Μπαίνεις μέσα στο σπίτι τελικά, προς αποφυγίν του μοιραίου και δεν βλέπεις ξανά τον γιο της Τασίας.

   Σηκώνεσαι το επόμενο πρωί με πονοκέφαλο. Ντύνεσαι πρόχειρα και αποφεύγεις να κοιτάξεις το σώμα σου στον καθρέφτη. Δεν είσαι άσχημη, αλλά δεν σου αρέσει να κοιτάς τα μάτια σου. Θυμίζουν μελαγχολία. Δύο μάτια που έχουν δει πολλά και θέλουν να ξεχάσουν. Πριν φύγεις από το σπίτι πίνεις άνοστο καφέ, που μάλλον έχει λήξει και βρίζεις , αλλά δεν έχεις χρόνο για περαιτέρω συζήτηση.

  Και να σαι τώρα, στέκεσαι στην στάση του λεωφορείου και μοιάζεις υπνωτισμένη. Αβέβαιη, σαν κούκλα παλαιοπωλείου. Δεν ξέρεις που θέλεις να πας. Δεν γνωρίζεις γιατί ξύπνησες. Σ’ έχει κουράσει αυτή η ζωή, σκέφτεσαι να αυτοκτονήσεις. Θέλεις να γίνει ποιητικά κι έχεις πάρει χάπια για να τελειώσεις την ζωή σου. Τα έχεις αυτή την στιγμή μαζί σου και χώνεις το χέρι σου στην τσέπη για να τα πιάσεις. Τα κρύβεις στην χούφτα σου μέχρι που αυτή ιδρώνει και τα νιώθεις να διαλύονται στην παλάμη σου. Δεν ξέρεις πότε έγινες σαν αυτούς που κορόιδευες. Ο γιατρός σού λέει  πως έχεις κατάθλιψη, αλλά εσύ πιστεύεις πως είσαι απλά κουρασμένη με τον κόσμο. Άλλωστε είναι τόσο εύκολο να διαγνώσεις σε κάποιον ότι έχει κατάθλιψη. Έπειτα τον γεμίζεις με χάπια μέχρι να γίνει κρέμα ο εγκέφαλος κι έχεις επιτύχει! Δεν έχεις πάρει ποτέ τα χάπια. Τα έχεις στο ντουλάπι του μπάνιου να πιάνουν σκόνη.

    Σκέφτεσαι τι θα απογίνει ο φίκος σου όταν θα φύγεις. Σε ποιον κάδο σκουπιδιών θα καταλήξει μαζί με όλα τα υπόλοιπα έπιπλά σου; Θέλεις να μάθεις τι θα γίνει και με το ζευγάρι του τρίτου. Κατά κάποιο τρόπο έχεις δεθεί μαζί τους, τους θεωρείς κομμάτι της ημέρας σου και δεν μπορείς να αποκολληθείς τόσο εύκολα από αυτούς. Ξαφνικά γυρίζεις και ξεκινάς να φύγεις από την στάση. Δεν γνωρίζεις τον προορισμό σου, απλά περπατάς. Δεν μπορούσες να κάτσεις άλλο στην στάση του λεωφορείου και να περιμένεις για κάτι που δεν θα γινόταν ποτέ! Πνίγεσαι! Αυτόματα βγάζεις το χέρι σου από την τσέπη και σκουπίζεσαι πάνω στο ύφασμα του ρούχου. Αφήνονται υπολείμματα ιδρώτα, ναρκωτικού και ζωής. Αποφασίζεις να μην πεθάνεις σήμερα, ούτε αύριο και χαμογελάς. Στον δρόμο πετυχαίνεις έναν παλιό κινηματογράφο, από εκείνους που σου αρέσουν και χώνεσαι μέσα. Παίζει μια ταινία με τον Μάρλον Μπράντο, που την έχεις ξαναδεί και βολεύεσαι καλύτερα στην θέση σου. Η ατμόσφαιρα μυρίζει ποπ κορν με βούτυρο και την ρουφάς μέχρι το μεδούλι. Θυμάσαι την παιδική σου ηλικία και αυτόματα νιώθεις πως είσαι κάποια, πως δεν βαδίζεις στο κενό.

    Το χέρι σου πάει μηχανικά προς τα χάπια που κρύβεις στην τσέπη σου, αλλά γνωρίζεις πως δεν τα χρειάζεσαι, τουλάχιστον όχι τώρα. Θέλεις να παρατηρήσεις λίγο ακόμα το ζευγάρι του τρίτου, από μακριά όπως κάνεις τόσο καιρό και ίσως να δώσεις μια ευκαιρία στον γιο της Τασίας. Μπορεί ο πίνακας σου τελικά να αξίζει. Μπορεί να φέρεται και σε σένα σαν πραγματική κυρία. Κλείνεις τα μάτια και φαντάζεσαι το καινούριο σενάριο με ένα μειδίαμα και όταν τ΄ανοίγεις μπορείς επιτέλους να πάρεις ανάσα. Είναι σαν να έσπασε ένα φράγμα μέσα σου και τώρα ανασαίνεις για πρώτη φορά σωστά μετά από πολλά χρόνια.

   Είναι μια καλή μέρα για να ξεκινήσεις την ζωή σου, σκέφτεσαι, και πραγματικά το εννοείς.

 

 

verros

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s