Μετάβαση στο περιεχόμενο

*Αόριστος.

Κλείνω τα μάτια και μετρώ,

μετρώ φορές που δε μπόρεσα να σκεφτώ

τα δικά σου μάτια, όταν ξένα κοιτούσα,

τα δικά σου χέρια, όταν με κρατάνε ξένα.

 

Κλείνω τα μάτια και ζω,

ζω ξανά τις ώρες μαζί σου.

Ώρες που μοιάζανε μήνες,

μήνες που μοιάζανε χρόνια.

 

Κλείνω τα μάτια μου και λησμονώ,

λησμονώ τις μέρες που μου κράταγες το χέρι.

Τότε, το απροσδόκητο έμοιαζε αληθινό

και το αύριο πιο γρήγορο από το σήμερα.

 

Κλείνω τα μάτια μου και νιώθω,

νιώθω το άγγιγμα σου, μυρίζω το άρωμά σου,

νιώθω το χέρι σου στο πρόσωπο μου, ένα φιλί στο μέτωπο

και ακούω τη φωνή σου να μου λέει ξανά: » πόσο όμορφη είσαι;».

 

Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ,

προσπαθώ να σε θυμηθώ.

Η εικόνα σου πλέον θολή, μακρινή,

κάτι νότες μόνο σε θυμίζουν.

 

Κλείνω τα μάτια μου και αφήνω,

αφήνω στις νότες σου να με ταξιδέψουν,

σε ένα μέρος που χαμογελάς

και εγώ ζω μέσα από το δικό σου χαμόγελο.

 

… ανοίγω τα μάτια μου και πλέον ξέρω.

Ξέρω πόσο τυχερή ήμουν,

που είχα κάποιον στη ζωή μου, που πονούσε να πεις μία λέξη.

Τη λέξη, αντίο.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s