Μετάβαση στο περιεχόμενο

Παθογένεια.

Της Ψυχεδέληας,

Είναι οι άνθρωποι λίγοι μπροστά στις ηδονές.

Μικρές, μεγάλες, δεν έχει σημασία καμία.

Τους κρατάν ηθικές ξένες.

 

Ψάχνουν ευθύνες να βρουν, εκεί που δεν υπάρχουν.

Ρε οι ευθύνες είναι κατασκευές κοινωνικές, να ζήσεις δε σε αφήνουν.

Βλέπεις τα ανθρωπάκια; Περιπλέκουν μέχρι και τα πιο απλά.

 

Κάθε νέα μέρα, σε βρίσκει με πολλά και μετανιωμένα γιατί

και μετανιωμένες σκέψεις που δεν έγιναν πράξεις.

Ψάχνεις να βρεις ποιος ή τι φταίει;

 

Εκεί, που θα ‘πρεπε να είναι όλα διάφανα, ξεκάθαρα.

Εκεί αποφασίζουν να βάλουν φραγμούς.

Και τώρα; τι θα κάνεις;

 

Εγώ; Τίποτα.

Έρμαιο μεγάλων και μικρών ηδονών πια,

μαθαίνω να τις αποδέχομαι, να ζω με αυτές.

 

Μα και η ηδονή, είναι έννοια υποκειμενική θα μου πεις.

Αλλά, μικρέ μου ανθρωπάκο, ξεχνάς.

Οι ηδονές είναι για να τις ζεις και όχι για να τις κοιτάς.

 

Ευθύνες πια, βαρέθηκα να δίνω. Τις κρατάω για μένα.

Το μόνο που πια περιμένω, είναι εκείνο το τελευταίο –

που εγωιστικά κράτησες για σένα – πριν φύγεις.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s